Pani Joanna Węgrzyniak od wielu lat kierująca Biurem Oddziału Warszawskiego SDRP ze względów osobistych zakończyła tę owocną współpracę. Zarząd Oddziału wyraził pani Joannie podziękowania za pracę, przyznał skromną nagrodę, a przewodniczący Zarządu wręczył jej dziękczynny adres. Obowiązki Pani Joanny przejęła pani Izabela Witkowska-Martynowicz, którą serdecznie witamy w naszym gronie. Pani Joanna Węgrzyniak nadal prowadzić będzie Biuro Zarządu Głównego SDRP. Poniżej publikujemy list z podziękowaniami skierowany do pani Joanny Węgrzyniak przez Zarząd Oddziału Warszawskiego SDRP. Wszelkiej pomyślności, pani Joanno!

Tradycyjnym zwyczajem laureaci poprzedniej edycji Konkursu Klubu Krytyki Teatralnje SDRP/ polskiej sekcji AICT na recenzje im. Andrzeja Żurowskiego zapraszają młodsze koleżanki i kolegów do udziału w konkursie. Dzisiaj czyni to PAWEŁ K. KLUSZCZYŃSKI, Laureat Nagrody Prezydenta Gdyni XI edycji. Oto kilka zdań jego zachęty do udziału w konkursie:

„Dajcie nam broń, z resztą damy sobie radę". Tym razem to nie słowa prezydenta Zełenskiego, ale ukraińskiego aktora Romana Łuckiego, który gra Konrada w poruszającej inscenizacji „Dziadów” według Adama Mickiewicza w reżyserii Mai Kleczewskiej w Iwanofrankiwsku. Premiera miała miejsce dwa lata temu, a potem spektakl zdążył już pojawić się kilka razy w Polsce, w Krakowie i w Gdańsku, a w tych dniach, kiedy świat pamiętał o trzeciej rocznicy rosyjskiej agresji w Ukrainie, dzieło Kleczewskiej nareszcie zobaczyła Warszawa. A powinni zobaczyć przede wszystkim ci, którzy wahają się, kto na kogo napadł w Ukrainie. „Dziady” to broń, bunt przeciwko każdemu, kto niewoli drugiego człowieka. (Tomasz Miłkowski)

Nie wszystko da się zaplanować. To nic odkrywczego, skoro przypadek bywał ważnym współpracownikiem odkrywców, wynalazców i dziennikarzy. Wspominał o tym podczas niedawnego spotkania autorskiego w Domu Dziennikarza Andrzej Martynkin, nestor dziennikarzy sportowych, o którym obecni na tym spotkaniu młodsi koledzy mówili: Jesteś legendą. Bo legendą jest od dawana, zwłaszcza jako niedościgniony znawca żużla. Nestor Andrzej (w tym roku obchodził 90. rocznicę urodzin) opowiedział, że przed laty był świadkiem wypadku w okolicach warszawskiego Szpitala na Solcu z udziałem znanego piłkarza. Natychmiast zawiadomił naczelnego „Sztandaru Młodych”, gdzie wówczas pracował i opublikował jedyną relację z tego zdarzenia. Przypadek? Niby tak, ale także instynkt dziennikarski. (Tomasz Miłkowski)

On chce to skończyć, powiedział prezydent Donald Trump po telefonicznej rozmowie z Putinem. Świat jakby zbaraniał. Cała dotychczasowa polityka wschodnia USA stanęła pod znakiem zapytania. To, co jeszcze parę dni temu wydawało się tylko grą wyborczą albo obietnicami kogoś, kto stara się o najwyższy urząd za oceanem, stało się nagle realnością. Przed rosyjskim agresorem pojawiała się szansa nie tylko wyjścia z twarzą, ale i z tarczą. Nie ma co zazdrościć politykom europejskim, którzy obracają zapowiedzi amerykańskie na wszystkie strony w poszukiwaniu kompromisu. Czują, że to gorący kartofel. Wprawdzie od jednego telefonu świat się nie zmienia, to nie czarodziejska różdżka. Ale kto wie? (Tomasz Miłkowski)

Nasz kolega stowarzyszeniowy, redaktor Andrzej Martynkin, mimo podeszłego wieku, 90 lat, i coraz gorszego wzroku, postanowił spisać swoją wieloletnią historię dziennikarza sportowego. Tak powstała pokaźna książka (405 stron) pod tytułem „Pieniądze te ukradłem”. Czy ukradł czy też nie, czytelnik dowie się z lektury, do której serdecznie zachęcam. Bo ten zbiór felietonów, opowiadań jest znakomitym obrazem wieloletniej pracy dziennikarza sportowego na tle wydarzeń sportowych w kraju i na świecie, tych największych także. We wspomnieniach autora odżywają obrazy z lat minionej epoki, która minęła również w dziennikarstwie.

„Stoimy w ciemności, otoczeni światłem'. To jedno z ostatnich zdań „Podróży z Herodotem” Ryszarda Kapuścińskiego. Niczym błyskotliwy flesz reportera, fantazja pisarza, metafora filozofa. Co kto woli. O twórczości Ryszarda Kapuścińskiego i innych wielkich reporterów (Oriany Fallaci i Tiziano Terzani) mówił wczoraj podczas spotkania w Domu Literatury Stanisław Zawiśliński, też reporter, dokumentalista, wydawca, pisarz. Przesłanie Kapuścińskiego zawiera dokumentalny film Zawiślińskiego o Kapuścińskim. Rzecz w tym, aby z pasją wytrwać w uprawianiu misji dziennikarza, odsłanianiu zła i nieprawości władzy, wyłuskiwaniu prawdy. W tym sensie dziennikarz jest strażnikiem pamięci, bez której jednostka staje się ślepa, a życie zbiorowości - koszmarem. A to wciąż zadanie warte gry. (Tomasz Miłkowski)

Ta gra staje się coraz bardziej żenująca. Były minister sprawiedliwości, współautor większości wadliwych rozwiązań w przepisach mających usprawnić, choć w rzeczywistości paraliżujących wymiar sprawiedliwości, unika stawiennictwa przed komisją sejmową, badającą mechanizm „sprawy Pegasusa". Nawet wyrok sądu, nakazujący doprowadzenie świadka pod nadzorem policji na przesłuchanie przed komisją, nie wywołał u b. ministra oczekiwanej refleksji. Zamiast poniechać wykrętów, tym razem schował się w siedzibie bliskiej sobie telewizji. Wszystko to czyni w obronie wolności - pod pretekstem domniemanej niekonstytucyjności komisji sejmowej. Każdy ma prawo do obrony. Ale czy takie dziecięce uniki przystoją byłemu wysokiemu urzędnikowi państwowemu? „Przestańcie, bo się źle bawicie!”, przestrzegał biskup Krasicki. (Tomasz Miłkowski)

Już trzeci raz z rzędu Oddział Warszawski SDRP przyznał Nagrodę im. Karoliny Beylin, która tym razem powędrowała do Ewy Kielak-Ciemniewskiej, wydawczyni i redaktorki naczelnej miesięcznika „Stolica”, który niemal 20 lat temu przywróciła do życia i prowadzi od tej pory niestrudzenie. Uroczystość nie przypadkiem zbiegła się z noworocznym spotkaniem członków Oddziału, gromadząc także grono współpracowników warszawskiego pisma.

Jeśli chce się kogoś dotkliwie obrazić, dość powiedzieć, że jego czyny są „polityczne". Tak jakby działania zgodne ze sztuką osiągania celów było samo w sobie naganne. Teraz jednak na czoło słów szpetnych może gwałtownie awansować „biznes”, zwłaszcza po zmianie warty za oceanem. Teraz, jeśli ktoś się kieruje biznesem, czyli działa zgodnie ze swoim (lub jakiejś zbiorowości) interesem, zasługuje na potępienie. Jeśli ani polityka, ani biznes nie nadają się na narzędzia planowania ludzkich czynów, to co pozostaje? Przypadek, los szczęścia, nie wiadomo co? Słowa nas sądzą, pisał kiedyś Norwid, ale to my nadajemy im znaczenia. Tomasz Miłkowski

Doświadczony dziennikarz, reporter, autor wywiadów i redaktor poszukuje stałej pracy. Lekkie pióro, solidność i wszechstronność tematyczna, pomysły. Współautor książki „Paweł Zagumny. Życie to mecz". Kontakt: red. Cezary Kubaszewski, tel. 608 354 645, e-mail: czarekkuba@wp.pl

. W imieniu Zarządu Oddziału Warszawskiego SDRP serdecznie zapraszam na tradycyjne spotkanie noworoczne i galę finałową trzeciej edycji Nagrody im. Karoliny Beylin, ustanowionej przez Zarząd OW z myślą o honorowaniu wybitnych osiągnięć dziennikarzy stolicy. Laureatką tegorocznej edycji Nagrody została EWA KIELAK-CIEMNIEWSKA, redaktor naczelna i wydawca miesięcznika „Stolica". Gala finałowa odbędzie się 23 stycznia 2025 r. w Domu Dziennikarza w Warszawie przy ul. Foksal 3/5. Początek wydarzenia o godz. 11.30. Łączę najlepsze życzenia z okazji Nowego Roku Tomasz Miłkowski - przewodniczący Zarządu OW SDRP Warszawa, 7 stycznia 2025 Mecenasem Gali jest Izba Wydawców Prasy Plakat, logo i dyplom zaprojektował artysta grafik Janusz Golik.