Stowarzyszenie Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej

Szanowni Państwo, uprzejmie informujemy, że z powodu urlopu sekretariat Oddziału Warszawskiego SDRP będzie nieczynny od 2 do 12 czerwca br. Zapraszamy od 16 czerwca br. .
Za zmianę przepraszamy. W późniejszym terminie podamy dodatkowe dni pracy biura w czerwcu.

„Nie unikałem nigdy czytania recenzji – powiedział Mirosław Baka, dziękując za Nagrodę im. Tadeusza Boya-Żeleńskiego – w obawie, że przeczytam coś złego na swój temat. Bynajmniej, Mądrze skonstruowana krytyka może aktora wiele nauczyć. A jako że aktorstwa w moim przekonaniu uczyć sina przez całe życie – ja będę gra dalej, a Państwo piszcie”.

19 maja, w 114 rocznicę śmierci Bolesława Prusa, w Domu Dziennikarza w Warszawie rozdane zostały Nagrody im. Bolesława Prusa przyznawane przez Stowarzyszenie Dziennikarzy Rzeczpospolitej Polskiej, ustanowione już w roku 1969, a więc niemal 60 lat temu.
Zwyczajem uroczystego rozdania są laudacje na cześć laureatów i ich wystąpienia. Podczas wtorkowej uroczystości Zielonego Prusa, honorującego dziennikarzy w początkowej fazie kariery, ale z poważnym dorobkiem (do 35 roku życia), odebrał Radomir Wit, znany reporter telewizyjny i sprawozdawca sejmowy TVN 24. Laureat zaapelował do polityków o odstąpienie od mowy nienawiści, pomówień i oczerniania, o poszanowanie prawdy. Apel zabrzmiał doprawdy pięknie. Tylko czy ktoś go wysłucha?
(Tomasz Miłkowski)

Zupełnie nie pamiętam, jak prawie dokładnie 60 lat temu trafiłem do Teatru Małych Eksperymentów „Wagant”, założonego przy Uniwersytecie Warszawskim przez Tomasza Miłkowskiego z polonistyki. W pierwszym spektaklu nie brałem udziału, ale w drugim już tak. Był to Kwiat miłości, sztuka Tomka o wojnie wietnamskiej, gdzie trafiłem nie tylko ja, ale także kilka moich „wietnamskich” wierszy. Nie grałem tam żadnej roli – po prostu parę razy wchodziłem zza kulis i coś mówiłem. Te wejścia i to mówienie to była moja szkoła aktorska: Tomek jako reżyser przeczołgiwał mnie kilkadziesiąt razy na każdej próbie, uczył wymowy, ruchu, reagowania na światło reflektorów i na inne osoby na scenie, tego, że przedstawiając wiersz o spalonym przez napalm dziecku należy mimo dramatyzmu nie poddawać się nerwom i mówić widziałem dziecko, a nie wdziałem dziecko oraz że nie mówi się za wyjątkiem, bo gdyby się tak mówiło, to by trzeba też mówić przed wyjątkiem, a więc z wyjątkiem i już. 60 lat minęło jak jeden dzień, a ja to doskonale pamiętam. Nienawidziłem każdej próby i umierałem na początku każdego przedstawienia. A potem trema mijała, wchodziłem w rolę i dawałem radę. Do następnego razu.

Nie chce mi się pisać o sławnych uciekinierach, którzy rzucili się za ocean w ucieczce przed polskim wymiarem sprawiedliwości. Za dużo tych emocji na ich temat. I opera mydlana.
Lepiej idźmy do muzeów w tę noc, kiedy wstęp jest bezpłatny i tłumy ciągną, aby delektować się sztuką. Piękny nowy obyczaj. Na noc muzeów jadę aż do Trzcianki. W tamtejszym Muzeum Ziemi Nadnoteckiej będziemy wspominać niegdysiejsze sympozjum młodych twórców, które zawitało do Trzcianki pół wieku temu. Piękny pomysł Wiktora Franczyszyna. Przybędzie nas garstka, ale jednak coś. To skok we wspomnienia, kiedy świat był jeszcze do wzięcia. A może, kto wie, nadal jest?
(Tomasz Miłkowski)