Z wielkim smutkiem przyjęliśmy wiadomość, przekazaną przez rodzinę, o śmierci Bożeny Frankowskiej, wybitnej krytyczki i badaczki historii teatru, pedagoga, mentorki wielu młodych teatrologów, autorki książek i niepoliczonych recenzji, szkiców, opracowań, esejów.
Od wielu lat związana była z Klubem Krytyki Teatralnej SDRP, polską sekcją AICT, przez kilka kadencji jako wiceprzewodnicząca Zarządu, a od roku 2022 Przewodnicząca Honorowa Klubu. Przez dwanaście lat zasiadała w Kapitule konkursu na recenzje teatralne im. Andrzeja Żurowskiego adresowanego do młodych krytyczek i krytyków. Wygłaszała i pisała laudacje dla wyróżnianych przez Klub artystów, m.in. dla Jana Englerta, Piotra Fronczewskiego i Anny Lutosławskiej.
Wiele swoich prac krytycznych i historycznych publikowała przez ostatnie kilkanaście lat w magazynie internetowym AICT – „Yorick”, była m.in. autorką monumentalnego opracowania „100×100”, udostępnianego w stu odcinkach w „Yoricku” w stulecie restytucji niepodległości państwa polskiego.
W roku 2024 została uhonorowana przez Klub Krytyki Teatralnej SDRP/ polską sekcję AICT Laurem im. Marty Fik za całokształt twórczości. Bożena Frankowska pięknie zapisała się w historii polskiej nauki o teatrze i krytyki.
Żegnamy Ją z wielkim żalem
Zarząd polskiej sekcji AICT
BOŻENA FRANKOWSKA ukończyła studia polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim. Pod kierunkiem Jana Kotta obroniła magisterium i pracę doktorską.
Kierowała w wielkiej encyklopedii powszechnej PWN działem teatru i filmu oraz innych sztuk widowiskowych (1961-1970). Pracowała w redakcji dwutygodnika „Teatr” jako sekretarz redakcji i zastępca redaktora naczelnego (1968-1973 i 1976-1981), była sekretarzem programowym w „Naczelnej Redakcji Teatrów” w Komitecie do Spraw Radia i Telewizji (1974-1976).
Pracowała w wyższym szkolnictwie teatralnym od 1974, początkowo w szkole teatralnej w Krakowie (1974-76). Trafiła tam na świetne roczniki i znanych reżyserów i dyrektorów teatrów jak Mikołaj Grabowski, Marcel Kochańczyk, Krystian Lupa, Dariusz Miłkowski Józef Skwark i inni. Potem pracowała w Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie (Wydział Sztuki Lalkarskiej w Białymstoku) i równocześnie w Filii Uniwersytetu Warszawskiego w Białymstoku. Prowadziła wykłady i seminaria poświęcone m.in.: historii teatru polskiego, historii teatru powszechnego, reformie teatru i reformie współczesnego teatru, śladami miejsc teatralnych w Polsce, a także seminaria magisterskie na temat analizy dramatu polskiego i jego interpretacji w historycznych inscenizacjach.
Opracowała „Encyklopedię teatru polskiego” (2003), pierwszą encyklopedię ujmującą całość wiedzy o teatrze polskim i jego powiązaniach z tradycją europejską, która obejmuje: historię teatru od XIII do XXI wieku, teatr dramatyczny, operę, balet, pantomimę, kabaret, teatr amatorski, teatr alternatywny, wybitne dramaty, inscenizacje, sylwetki aktorów, scenografów, krytyków, animatorów, a także różnorodne hasła w układzie alfabetycznym: informacje wzbogacone anegdotą i cytatami. Ostatnią jej książką była monografia poświęcona Annie Lutosławskiej – „Anna Lutosławska. Współczesna Modrzejewska” (2022).
