Znany grafik i autor plakatów sprawił wielką niespodziankę - w swoim plakacie przedwyborczym wykorzystał piątkowy tekst felietonu ŻEBY Tomasza Miłkowskiego (z 9 maja 2025) z cyklu "101 słów na piątek". Powstały nawet dwie wersje plakatu, jedna z pelnym tekstem felietonu, druga z tekstem nieco zmodyfikowanym. Tę drugą - prezentujemy.

„1945. Nie koniec, nie początek” to tytuł najnowszej wystawy czasowej (do 15 września 2025) w Muzeum Historii Żydów Polskich Polin. Temat nawiązuje do wydanej w tym roku w Czarnem książki Anny Bikont „Nie koniec, nie początek. Powojenne wybory polskich Żydów”. Wspólnie z Kamilem Kijkiem, badaczem najnowszych dziejów Żydów europejskich, jest także autorką koncepcji i redaktorką merytoryczną wystawy w Polin. Wydarzeniu w muzeum towarzyszy zbiór esejów pod tym samym tytułem i na tematy związane z wystawą. Autorami, poza Anną Bikont i Kamilem Kijkiem, są inni specjaliści i badacze dziejów polskich Żydów, m.in.: Jan Tomasz Gross, Joanna Tokarska-Bakir, Marek Bieńczyk. Dobrze jest obejrzeć i przeczytać to wszystko, żeby mieć pojęcie o sytuacji, dylematach i dramatach Ocalonych.

Żeby bez inwektyw. Żeby bez mataczenia. Żeby bez krętactwa. Żeby bez szczucia. Żeby zwyczajnie. Żeby z otwartością wobec innych. Żeby z gotowością do wysłuchania opinii. Żeby bez: "proszę mi nie przerywać". Żeby bez nienawiści do obcych. Żeby bez emocji z lada powodu. Żeby bez nieustannej podejrzliwości. Żeby w zgodzie ze zdrowym rozsądkiem. Żeby czasem z uśmiechem. Żeby bez straszenia plagami i hordami migrantów. Żeby bez rosnącego lęku przed jutrem. Żeby bez fali przemocy. Żeby z empatią. Żeby bez siania wrogości wobec wszystkich i wszystkiego. Żeby po namyśle. Żeby z wyczuciem dobrego smaku. Żeby oddychać. Żeby znowu ufać. Takie tam wyborcze sny. (Tomasz Miłkowski)

Uwaga, uwaga młodzi piszący o teatrze. Zostały ostatnie dni do nadsyłania recenzji teatralnych w XII edycję konkursu im. Andrzeja Żurowskiego. Do 15.05. 2025 termin nadsyłania prac. Zostało dosłownie kilka dni! Piszcie o teatrze. Wszystkie aktualne informacje na https://konkurs-zurowski.pl/

Wykonując rutynowy, ale dziś niemal jesienny spacer po rowerowo-pieszej ścieżce spacerowej biegnącej dookoła Polany Szaflarskiej (jak sama nazwa wskazuje – w Nowym Targu) po raz kolejny zauważyłem bardzo starannie wykaligrafowaną na niej sugestię erotyczną, odnoszącą się do prezydenckiego kandydata Koalicji Obywatelskiej. Ponieważ obok była ławka, przysiadłem, żeby przez chwilę zastanowić się nad głębią tego przesłania. Od razu zaznaczam, że jestem człowiekiem starym, który już niejedno w życiu widział, także na ścieżkach i w tej dziedzinie nic mnie nie zaskakuje. Zwłaszcza na nowotarskiej ścieżce spacerowej, gdzie od wielu miesięcy – a może i lat – w innym miejscu umieszczono nie tylko sugestie gwałtownej miłości wobec jakiegoś Łukasza czy Franka, już nie pamiętam – ale i towarzyszące temu liczne i gabarytowo mocno przesadzone i nieproporcjonalne wizerunki męskich drugorzędnych cech płciowych, co zresztą nie robi wrażenia nawet na małoletnich dziewczynkach, po owych gonadach ochoczo pląsających na rolkach czy hulajnogach. Wszyscy traktują to jako przejaw specyfiki lokalnej, podhalańskiej kultury. O tym, że nie przeszkadza to w najmniejszej mierze służbom miejskim i władzom samorządowym, tamże spacerującym po penisach i jądrach – ani wspomnieć nie warto.

Trzecia edycja Konkursu im. Andrzeja IBISA-Wróblewskiego dobiega końca. Gala finałowa odbędzie się 16 maja w Domu Dziennikarza – początek uroczystości o godzinie 11.00. Wręczone zostaną dyplomy zwycięzcom i podziękowania za uczestnictwo, a galę uświetni mini-koncert Elżbiety Wojnowskiej oraz warszawskiego kataryniarza. Patronat honorowy nad konkursem objął Marszałek województwa mazowieckiego oraz Światowy Kongres Polaków. Mecenat sprawuje Stowarzyszenie Dziennikarzy i Wydawców Repropol. Zarząd Oddziału Warszawskiego SDRP, inicjator i organizator Konkursu serdecznie zaprasza do Domu Dziennikarza (sala B) – wstęp wolny.

Już 8 maja 2025 r. w warszawskim Teatrze Studio odbędzie się premiera spektaklu „2049: Witaj, Abdo” w reż. Piotra Pacześniaka, na podstawie tekstu Mikity Iłinczyka. Współorganizatorem wydarzenia jest Dzielnica Śródmieście m.st. Warszawy. Bezpłatne zaproszenia na przedstawienia grane 11 i 12 maja dostępne są w punkcie informacyjnym Urzędu Dzielnicy.

Czy istnieją środki zaradcze powodujące dobre funkcjonowanie spółdzielni mieszkaniowych? Okazuje się, że czyni to prasa spółdzielcza. Opublikowanie informacji sprzecznych z rzeczywistością na łamach gazety spółdzielczej natychmiast spotka się z krytyczną oceną. Nie może sobie na to pozwolić ani redaktor gazety ani jej wydawca czyli zarząd spółdzielni. Prasa spółdzielcza funkcjonuje od kilkudziesięciu lat. Pierwsze wydanie „Życia WSM” ukazało się w czerwcu 1931 r. W maju 2025 r. ukazało się 446 wydanie tego tytułu. Dotychczas nie zauważano prasy spółdzielczej a przecież stanowi ona istotny segment prasy lokalnej. Łączny jednorazowy nakład prasy spółdzielczej tylko w Warszawie wynosi ok. 80 tys. egzemplarzy. Co do zasady egzemplarze te trafiają do skrzynek pocztowych członków spółdzielni. Najczęściej ukazują się co kwartał, ale część z nich to dwumiesięczniki. 8 kwietnia 2025 r. odbyło się Forum Prasy Lokalnej. Zorganizowali je: Warszawskie Towarzystwo Prasy Lokalnej (WTPL) wspólnie z Biblioteką Publiczną m.st. Warszawy – Biblioteką Główną Województwa Mazowieckiego. Wydarzenie miało miejsce w siedzibie tej Biblioteki przy ul. Koszykowej 26/28 w Warszawie. Gdyby Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich, zarządzające budynkiem przy ul. Foksal, na równych prawach traktowało wszystkie stowarzyszenia i organizacje dziennikarskie, to Forum Prasy Lokalnej mogłoby odbyć się właśnie przy ul. Foksal. Nie ma jednak tego złego co by nie wyszło na dobre bo Dział Varsavianów Biblioteki „Koszykowa” od lat wspiera prasę lokalną, o czym świadczą systematycznie gromadzone zbiory, doroczny informator Warszawskiej Prasy Lokalnej i Środowiskowej. Gdy, po zmianie ustroju, bibliotekarze po raz pierwszy zaprosili redagujących świeżo powstałe tytuły lokalne zawiązało się wówczas Warszawskie Towarzystwo Prasy Lokalnej.

Ida Kamińska jest bohaterką kolejnego spotkania z cyklu „O Teatrze w Teatrze”, jakie rozpocznie się się 7 maja br. o godz. 18.00 w Teatrze Żydowskim przy ul. Senatorskiej 35. To jej powojenna determinacja sprawiła, że świętujemy w tym roku jubileusz 75-lecia Teatru Żydowskiego.

Po nieszczęsnej debacie trzynastki kandydujących na urząd prezydencki, którą zorganizował „Super Express”, nadzieja na prowadzenie w Polsce merytorycznej, poważnej kampanii zmalały niemal do zera. Gorszące wypowiedzi niektórych kandydatów, w szczególności skandaliczne antysemickie wyskoki Grzegorza Brauna, postawiły sens organizowania takich debat pod znakiem zapytania. Na ratunek na szczęście przyszła debata dwuosobowa Biejat/Hołownia, którą na zaproszenie marszałka Hołowni zorganizował TVN 24. I okazało się, że rozmowa jest potrzebna i możliwa, że można się różnić, ale też ujawniać podobieństwa w podejściu do ważnych spraw Polaków, bez uciekania się do inwektyw i pomówień. Bardzo to krzepiące, że można tak rozmawiać i w dodatku nie nudzić. (Tomasz Miłkowski)

W Watykanie Kolegium Kardynałów wyznaczyło początek konklawe na 7 maja. Elektorzy wejdą do Kaplicy Sykstyńskiej, oddając komórki i tablety, pomodlą się o interwencję Ducha Świętego, popatrzą na fresk Michała Anioła i wpiszą ołówkiem na kartce jedno nazwisko, po czym kartkę wrzucą do urny. Puszczą jednego czy drugiego czarnego dymka, wreszcie wybiorą i puszczą biały. Afrykanie zaprotestują. I wszyscy będą niezadowoleni, z wyjątkiem oczywiście Ducha Świętego, na którego można będzie potem wszystko zwalić. Na przykład to, że nowy papież będzie subsaharyjski, jak to z wyraźną intencją wyrażenia pogardy czy obelgi mówi o mieszkańcach Czarnej Afryki jeden z oficjalnych kandydatów na polskiego prezydenta.

"Figle, figle, Panie Jowialski" mawiała Pani Jowialska o żartach męża, choć były "sucharami". Wtedy żart był tymfa wart. Ale dzisiaj? Już 30 lat temu, kiedy napisałem o sprawnej szatni warszawskiego Teatru Współczesnego, dodając, że w szatni dzieją się w teatrze rzeczy najważniejsze, pewien młodszy kolega, wytknął mi, że uwłaczam świątyni sztuki. Z pewnym więc lękiem komentuję dwusetną premierę w tym teatrze. Zważywszy, że rzecz zdarzyła się w 75. sezonie teatru, nietrudno wyliczyć, że na jeden sezon przypadły tylko dwie i pół premiery. Ale leniuchy, mógłbym zażartować. Ale to nieprawda, bo wiele premier doczekało się ponad 100 spektakli. Lenistwo mimo woli? Gratulacje! (Tomasz Miłkowski)