20 listopada 2025 r. (czwartek) o godz. 17.30 w Bibliotece "Koszykowa" (ul. Koszykowa 26/28) odbędzie się spotkanie autorskie połączone z premierą książki "Tajemnice Mokotowa" Andrzeja Rogińskiego, dziennikarza od lat aktywnie obecnego w SDRP. Spotkanie prowadzić będzie Wiesław Ratyński. Zarząd Oddziału Warszawskiego SDRP dołącza się do zaproszenia.

Z okazji Święta Niepodległości składamy wszystkim Koleżankom i Kolegom serdeczne życzenia refleksji, dumy i zawodowej satysfakcji z misji, jaką jest służba prawdzie i społeczeństwu. Niech etos dziennikarski — oparty na rzetelności, niezależności i odpowiedzialności — pozostaje wyrazem patriotyzmu współczesnych czasów. Niech nasze słowo zawsze służy dobru wspólnemu, budowaniu świadomości obywatelskiej, dzięki którym Polska jest wolna. Zarząd Oddziału Warszawskiego Stowarzyszenia Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej

Jednoczy czy dzieli? Nadchodzące właśnie Święto Niepodległości podsuwa pytanie: czy to święto jednoczy, czy dzieli. Zwolennicy wspólnotowego myślenia tęsknią za czasami, kiedy święto jednoczyło. Prawdopodobnie marzą albo idealizują przeszłość. Otóż nigdy, nawet w obliczu ostatecznych zagrożeń nie można spodziewać się zgodności opinii i działania w jednym kierunku. Co więcej, taka wspólnotowa zgodność bywa myląca, a nawet niebezpieczna, o czym dobrze wiedział Henrik Ibsen, autor dramatów, w których podawał w wątpliwość błogosławioną rolę „zwartej większości”, zawsze mającej rację. Może więc lepiej zamiast nawoływać do jedności mówić o umiarkowaniu i próbach zawieszenia głębokich waśni. Przynajmniej w chwilach, które ojcowie założyciele demokracji uznawali za warte radosnego świętowania. (Tomasz Miłkowski)

Dawniej, by zostać dziennikarzem, trzeba było mieć legitymację, redaktora nad sobą i drukarnię, która zechce wydrukować Twoje słowa. Dziś wystarczy konto na profilu społecznościowym i odrobina wolnego czasu. Każdy może być nadawcą, komentatorem, a nawet „reporterem”. Czy więc w takim świecie tradycyjne stowarzyszenia dziennikarskie – z biurem, pieczątką i kodeksem etyki – mają jeszcze rację bytu? Z pozoru wydaje się, że ich czas minął. Internet otworzył drzwi wszystkim: blogerom, youtuberom, influencerom, komentatorom. Prasa drukowana traci na znaczeniu, redakcje kurczą się, monopol wielkich mediów został skutecznie przełamany, a o tym, co i kiedy oglądamy – decydują algorytmy. Po co więc komuś przynależność do organizacji, która wygląda jak relikt XX wieku?

UPRZEJMIE INFORMUJEMY, ŻE BIURO ZARZĄDU OW SDRP WYJĄTKOWO BYŁO NIECZYNNE WE WTOREK, 4 LISTOPADA. W ZAMIAN - DODATKOWYM DNIEM PRACY BĘDZIE PIĄTEK, 7 LISTOPADA W TYCH SAMYCH GODZINACH: OD 11.00 DO 15.00 ZA ZMIANĘ PRZEPRASZAMY!

Dobra, przyznaję się: to wszystko moja wina. Oczywiście, nie jestem na tyle egocentryczny, żeby twierdzić, że tylko moja. Tych, których zaniechaniom zawdzięczamy to co mamy, jest więcej. Powiedziałbym – jest ich jakieś osiem miliardów. Ale obecność w gronie wszystkich współczesnych Ziemian (i paru miliardów tych, którzy byli przedtem) mojej winy nie wyklucza, choć trochę ją umniejsza. A było tak:

Na zaproszenie Polskiego Oddziału Stowarzyszenia Kultury Europejskiej w Domu Literatury gościł dr Tomasz Miłkowski, który przedstawił swoją gawędę o obecności Stanisława Ignacego Witkiewicza w teatrze. Od samego początku, od jego juwenaliów pisanych w okresie dzieciństwa, aż po czasy współczesne, kiedy można spotkać jego sztuki na afiszach teatralnych. Na niedawno ukończonym w Rzeszowie Festiwalu Arcydzieł gościł m.in. spektakl Teatru Witkiewicza z Zakopanego, reżyserowane przez Andrzeja Dziuka, właśnie jego juwenilia.

W gościnnych progach Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie odbyła się 29 października br. Gala wręczenia Nagrody Marszałka Województwa Mazowieckiego dla dziennikarzy mediów lokalnych i regionalnych „Biały Kruk”. Tak uroczyście rozstrzygnięto II edycję konkursu dla dziennikarzy mediów lokalnych i regionalnych Mazowsza.

12 listopada w Teatrze Łaźnia Nowa w Krakowie, po spektaklu „Latający potwór Spaghetti”, MATEUSZ PAKUŁA odbierze Doroczną Nagrodę AICT im. Tadeusza Boya-Żeleńskiego 2025, przyznawaną przez Zarząd polskiej sekcji Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Teatralnych/ Klubu Krytyki Teatralnej SDRP za wybitne osiągnięcia w dziedzinie teatru. Przyznając tę nagrodę Zarząd docenił zarówno dokonania reżyserskie jak i dramaturgiczne Laureata, a zwłaszcza jego autorskie spektakle oparte na powieściach „Jak nie zabiłem swojego ojca i jak bardzo tego żałuję” i „Skóra po dziadku”, zrealizowane w koprodukcji Teatru Łaźnia Nowa w Krakowie i Teatru im. Stefana Żeromskiego w Kielcach. W dziełach tych, zakotwiczonych w osobistym doświadczeniu, autor zabrał głos w obronie pokrzywdzonych, poniżanych, lekceważonych, znajdując dla kluczowych wyzwań współczesności oryginalny kształt artystyczny. Nie przypadkiem uroczystość wręczenia Nagrody odbędzie się w Teatrze Łaźnia Nowa, gdzie artysta doskonalił swój warsztat jako dramatopisarz, scenarzysta i reżyser.

Ekspresowa sprzedaż działki dość ponętnie położonej z punktu widzenia planów budowy CPK, pod sam koniec rządów PIS, wywołała zrozumiały niesmak. Nawet twardego rdzenia PIS - słychać glosy o wątpliwym podarunku dla partii mozolnie odbudowującej swoje przywództwo. Tu wzniosłe hasła, a tu (nie)małe interesy. Czy ten moralny sprzeciw wobec jawnego lekceważenia obowiązków (najłagodniej mówiąc) utrzyma się dłużej? Śmiem wątpić. Po szoku zapewne wróci tzw. narracja umniejszania sprawy. Już próbował tej sztuczki b. minister rolnictwa w telewizji Republika, na razie zganiony przez redaktora. Ale jak zmieni się przekaz dnia, kto wie, może dowiemy się, że wszystko byłoby w porządku, gdyby nie ten Tusk. (Tomasz Miłkowski)

Niebawem, podczas listopadowego Krajowego Zjazdu Stowarzyszenia Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej, będziemy wspominać tych z naszego kręgu, którzy odeszli w ostatnim czasie na wieczny dyżur redakcyjny – dziennikarzy, publicystów, reporterów, fotoreporterów, filmowców, radiowców, ludzi pióra, słowa i obrazu, przez lata tworzących polskie media. Ich służba, pasja, poświęcenie i odwaga w poszukiwaniu prawdy były częścią dorobku całego środowiska, jego spuścizny i tożsamości.

W Milanówku mama czekała na przydzielenie telefonu przez prawie 12 lat. Dostała. Potem założyła na tarczę kłódkę, bo nie było jej stać na opłacenie rachunku. Po latach, w Zakopanem, udało mi się zorganizować zakopiański oddział „Gazety Krakowskiej” i siedzibę redakcji chciałem wyposażyć w dwa telefony. Mieściliśmy się jakieś 50 metrów od budynku Poczty i Telekomunikacji. Złożyłem stosowne podanie, a gdy telefonów wciąż nie było, poszedłem interweniować. W rozmowie z dyrektorem argumentowałem, że redakcja dużo będzie dzwonić i będzie płacić duże rachunki, na czym Telekomunikacja zarobi, więc uprzejmie proszę… itd. Dyrektor wzruszył ramionami i powiedział, że może i Telekomunikacja zarobi, ale – zapytał – co on z tego będzie miał? Powiedziałem mu, że na przykład to, że tego co właśnie usłyszałem nie opiszę w gazecie. Dostaliśmy dwa numery.