Wśród melomanów dużą estymą cieszy się Międzynarodowy Festiwal „Chopin w barwach jesieni”. To właśnie w Antoninie (i w Dusznikach Zdroju) rozbrzmiewa muzyka Chopina w wykonaniu najwybitniejszych polskich i zagranicznych pianistów. Koncerty odbywają się w Pałacu Myśliwskim książąt Radziwiłłów: festiwal upamiętnia wizyty Chopina w tamtejszym majątku księcia Antoniego Henryka Radziwiłła, a zainaugurowano go w 1982 roku, w 155. rocznicę pierwszych odwiedzin sławnego kompozytora. Tradycyjnie imprezą towarzyszącą jest Międzynarodowa Wystawa Ekslibrisu Muzycznego. W 2016 roku organizatorzy (Stowarzyszenie "Wielkopolskie Centrum Chopinowskie - Antonin, Muzeum Miasta Ostrowa Wielkopolskiego oraz Ostrowskie Centrum Kultury) zaprosiło mnie do udziału w wystawie „Polski Ekslibris Muzyczny” w ramach obchodów 500-lecia polskiego ekslibrisu, związanej z 35. Jubileuszowym Festiwalem „Chopin w barwach jesieni - Antonin 2016”. W założeniu prace miały w szczególności odwoływać się do Chopina i jego muzyki.

W Polsce przyznać się do umiarkowanego entuzjazmu dla piłki nożnej, to jakby popełnić harakiri. Ale nie będę obłudny, entuzjazmuję się piłką bardzo umiarkowanie, o Erneście Wilimowskim nie wiedziałem nic. Trenera Kazimierza Górskiego widywałem w niepoliczonych wywiadach, a jego powiedzenie o okrągłej piłce i dwóch bramkach wlazło mi pod skórę, jak chyba wszystkim mieszkańcom ziemi położonej między Bugiem i Odrą. Zresztą to powiedzenie z chirurgiczną trafnością odnosi się nie tylko do piłki nożnej. Tak więc, nie z miłości do piłki, ale ciekawości, co wyniknie ze współpracy tak znakomitej czwórki: Chyra-Zamachowski, Zaorski-Talarczyk zasiadłem przed telewizorem. I zobaczyłem spektakl, jaki chciałbym jeszcze nieraz zobaczyć. (Tomasz Miłkowski)

Wciąż jeszcze pozostający tylko w leczeniu ambulatoryjnym prezydent USA marzy o reaktywowaniu więzienia w Alcatraz i chce na jego odbudowę wydać dwa miliardy dolarów. Być może trzeba będzie na to uszczknąć co nieco z funduszu Rady Pokoju. Bo co jak co, ale w Alcatraz będzie i sporo pokoi, i wojna raczej tam nie wybuchnie. A jeśli nawet, to środki zabezpieczenia pokoju sprawdzone w Minneapolis będą tam działać znakomicie. Jestem w mojej ulubionej restauracji słowackiej. Czytam Jedalny listok. A w nim widzę slovenské pirohy, z bryndzą, śmietaną i skwarkami. Smaczne? Jeszcze jak! Niezdrowe? Jeszcze jak! Stowarzyszenie Lekarzy Kardiologów zbiera podpisy pod petycją, żądającą zakazu umieszczania slovenskych pirohov w jakimkolwiek menu. A może w ogóle drukowania menu, bo ktoś mógłby sobie jakieś niezdrowe danie zamówić. I dostać cholesterolu. I umrzeć na zawał. Istnienie jakiegoś dania w menu nie zmusza nikogo do jego zamawiania. Podobnie aprobata dla feminatywów nie oznacza przymuszenia wszystkich do określania kobiety prowadzącej auto mianem kierowczyni, ani zakazu nazywania psychiatrki lekarzem-psychiatrą. Inna rzecz, że określenie lekarz-psychiatra, a nie lekarz-psychiater to dość wyczuwalna niekonsekwencja, która może powodować pewien dyskomfort.

Podczas ostatniego posiedzenia Zarządu Oddziału Warszawskiego SDRP podjęto decyzję o powołaniu nowego, trzyletniego składu Kapituły Nagrody Ibisa czyli Nagrody Młodych Dziennikarzy Warszawy i Mazowsza. W jej gronie znaleźli się: red. Tomasz Miłkowski, prof. Tadeusz Kononiuk, red. Marek Kuliński oraz red. Jan Kot. Funkcję sekretarza Kapituły powierzono Adamowi Sęczkowskiemu.Szczególne znaczenie dla rangi Nagrody ma udział członków honorowych Kapituły: prof. Jerzego Bralczyka oraz Elżbiety Wojnowskiej. Obecność prof. Bralczyka, wybitnego językoznawcy i jednego z najwybitniejszych autorytetów w dziedzinie kultury słowa w Polsce, nadaje Nagrodzie Ibisa wyjątkowy prestiż i wymiar merytoryczny. Obecność Elżbiety Wojnowskiej - wdowy po patronie Nagrody, red. Andrzeju "Ibisie" Wróblewskim - oraz cenionej piosenkarki i osobowości artystycznej stanowi symboliczne połączenie tradycji z teraźniejszością oraz podkreśla duchowe i kulturowe dziedzictwo Nagrody. Nagroda Ibisa jest formą upamiętnienia dorobku red. Andrzeja "Ibisa" Wróblewskiego - dziennikarza, publicysty i osobowości medialnej, którego działalność na trwałe wpisała się w historię polskiego dziennikarstwa.

Nieśmiertelna pieśń Wojciecha Młynarskiego „Co by tu jeszcze spie…, Panowie” może zostać uznana za hymn firmy „Weto i weto”, mieszczącej się w Pałacu Namiestnikowskim przy Krakowskim Przedmieściu, a trudniącej się wpychaniem szpil w prace rządowe. Wszystko jedno w jakiej sferze, każdy obszar wydaje się atrakcyjny, byle tylko wykazać, że źle się dzieje w państwie duńskim pod rządami „najgorszego z premierów w historii”. No, chyba, że akurat lokator Pałacu Namiestnikowskiego ma się spotkać z Najważniejszym Przyjacielem zza Oceanu albo jego wysokim przedstawicielem, bo wtedy okazuje się, że państwo polskie ma się wcale dobrze, by nie powiedzieć: kwitnąco. Wiadomo: punkt widzenia – punkt siedzenia. (Tomasz Miłkowski)

Projektowanie ekslibrisów pozwala znacznie poszerzyć swoją wiedzę. Jeśli temat związany jest z wybitną postacią, trzeba poszukać odpowiednich fotografii lub portretów, aby w miarę dokładnie odtworzyć wizerunek. Jeśli tematem jest określona miejscowość, budynek, bohater książki, wtedy twórca ekslibrisu musi sięgnąć do źródeł i odnaleźć interesujące go ilustracje, które go zainspirują. Są też tematy wyjątkowo nietypowe - i tak było w przypadku IV Międzynarodowego Konkursu na Ekslibris - Stambuł 2018.

Podczas posiedzenia Zarządu Oddziału Warszawskiego Stowarzyszenia Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej, które odbyło się 18 lutego br., podjęto decyzję o powołaniu Zespołu ds. Mediów Publicznych. Na jego przewodniczącego powołano pomysłodawcę tej inicjatywy – redaktora Jana Kota.

Z powodu choroby osoby prowadzącej prace Biura Oddziału Warszawskiego SDRP będzie ono nieczynne aż do przyszłego wtorku tj. 24 bm Przepraszamy!.

Powtarza się to co dwa lata, czyli w rytmie olimpiad letnich i zimowych. Zapierająca dech inauguracja, artystyczne wyścigi na najwyższym poziomie, przemarsz zawodników, a potem clou, czyli zapalenie znicza. Oczywiście, poprzedzone przemowami. Tak też było i w tym roku. Było imponująco, pięknie i wzniośle. Przemówienia przewodniczących Komitetu Olimpijskiego i Komitetu Organizacyjnego ulatywały w niebo od słów ciepłych, krzepiących, niemal czułych. Cóż, dobrze pomarzyć od czasu do czasu o świecie poza mrowiem konfliktów, sprzeczności, wojen, przemocy i nienawiści. Taka jest ze swej istoty idea olimpijska. Ale są jeszcze regulaminy. Okazuje się, że zawodnikom nie wolno opłakiwać ofiar wojen. Za to grozi dyskwalifikacja. (Tomasz Miłkowski)

Zapraszamy na spotkanie Salonu Dobrej Prasy im. Walerego Pisarka. 19 lutego 2026 o godzinie 13.00. w Muzeum Niepodległości: X Pawilon Cytadeli ul. Skazańców 25. Radosław Jarosz poprowadzi rozmowę z redakcją pisma „Zdanie”, kierowaną obecnie przez dra Pawła Sękowskiego.

W odległości kilometra od miejsca gdzie teraz mieszkam, jest dziesięć punktów, w których można kupić mocny alkohol, a jeden z nich jest czynny całodobowo. To bardzo pomyślna okoliczność. Zamierzam bowiem zacząć pić wódkę. Może nie całodobowo, ale regularnie, codziennie i w dużych ilościach. Powiecie, że wpadnę w alkoholizm? Nie przypuszczam. Jarosław Kaczyński, który wystąpił kiedyś publicznie jako autorytet w dziedzinie alkoholizmu, uświadomił mi, że mężczyzna staje się alkoholikiem dopiero po 20 latach solidnego picia, a kobieta po dwóch latach. Ponieważ, jak sądzę, wciąż jestem mężczyzną – na co może wskazywać to, że staram się rozumować logicznie, rano, w południe i wieczór wszystko mnie boli, codziennie muszę się golić i guziki mam po prawej stronie – to niebezpieczeństwa większego nie ma. Jeśli stanę się alkoholikiem po 20 latach od teraz, to będę miał prawie stówę, a takich alkoholików to nawet pokazują w telewizji.

Relacja z wystawy, która czynna była w Zamku Królewskim w Warszawie do 8 lutego 2026 r.