Uwielbiana w Warszawie Anna Polony odebrała 23 czerwca Nagrodę im. Ireny Solskiej przyznawaną najwybitniejszym polskim aktorkom przez polską sekcję Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyki Teatralnej [AITC/IACT/ Klub Krytyki Teatralnej SDRP]. Jej ideą jest wyróżnianie wybitnych aktorek, których twórczość wywiera znaczący wpływ na rozkwit sztuki aktorskiej. Tegoroczna laureatka obchodzi właśnie 65-lecie swojego debiutu scenicznego - na deskach Narodowego Starego Teatru w Krakowie rolą Małej Polikseny w spektaklu „Wojny trojańskiej nie będzie”. Wieczór w gościnnym PROMIE Kultury Saska Kępa rozpoczął się od "Nocy wielkiego sezonu" Schulza, opowiadania, które w znakomitej interpretacji Anny Polony - i z jej opowieścią o własnym dzieciństwie - zyskało dodatkowy kontekst.

Kilka dni temu Adam Hanuszkiewicz skończyłby 100 lat. Zmarł 13 lat temu, ale z życia publicznego wyłączył się dobre kilka lat wcześniej. Chciał pozostać we wspomnieniach jako sprawny, zawsze pełen energii, tryskający pomysłami i zdrowiem zdobywca. Powiadano, że największym dziełem teatralnym, jakie stworzył, był on sam. Coś jest na rzeczy: gdziekolwiek się pojawiał, otaczał go krąg zainteresowanych, budził sensację, poruszał wyobraźnię. Lubił to. Ostrzegał, że kiedy go zabraknie, polski teatr będzie trochę smutniejszy. Dwudziestolatkowie już go nie pamiętają - najwyżej z powtórek telewizyjnych. Ale dla mnie, choć dzieliło nas wiele lat, nigdy się nie zestarzał. Taki był - bajecznie kolorowy ptak. (Tomasz Miłkowski)

Podróżujemy przez całe życie. Choć to życie stawia nam w tych podróżach ograniczenia. Przemieszczamy się najpierw w niewielkiej przestrzeni brzuszka mamusi, potem lądujemy w łóżeczku, nad którym porusza się kolorowy balonik, potem granice świata wyznacza nam jakiś kojec, wreszcie samodzielne pierwsze kroki stawiamy w obrębie dziecinnego – lub jakiegokolwiek – pokoju. Szeroki świat pokazują nam w wózku, czasem w nosidełku. Potem się usamodzielniamy i wędrujemy na podwórko, na ulicę, na miasto. I nie wiedzieć kiedy – cały świat staje przed nami otworem. Poznajemy go pieszo, na rolkach, rowerem, samochodem, samolotem. Mija piorunem przeznaczone nam ileś tam lat i trzeba się zacząć ograniczać. Już nie Szarm-el Szejk ani Mumbaj, tylko Kazimierz nad Wisłą albo Podkowa Leśna. Potem nasze miasto, w którym mamy ostatni meldunek, nasza dzielnica, nasza ulica, nasz dom, nasz pokój, nasze łóżko. Potem ostatnie podróże w głąb coraz mniej naszego ciała. No i tyle. Ale przecież są ludzie, którzy do niedawna nie wyjeżdżali poza własną gminę. I niektórzy jeszcze dzisiaj nie oddalają się od swojego miejsca zamieszkania dalej niż na 30 km. W zasadzie do dobrego przeżycia swoich dni to kiedyś zupełnie wystarczało - wszystko co było do życia niezbędne znajdowało się na miejscu: dom, pole, sklepik, kościół, szkoła, czy szkółka… Ale człowiek, jako gatunek, reprezentowany przez osobników z psychicznym ADHD zawsze miał potrzebę dowiedzenia się o tym, co jest trochę dalej.

Zarząd polskiej sekcji AICT/ Klubu Krytyki Teatralnej SDRP serdecznie zaprasza do Domu Dziennikarza w dniu 15 czerwca o godzinie 14.00 (sala B) na uroczystość wręczenia tegorocznej nagrody Boya. Laureatem Nagrody AICT’ 2024 im. Tadeusza Boya-Żeleńskiego jest JERZY RADZIWIŁOWICZ za wybitne osiągnięcia aktorskie, ze szczególnym uwzględnieniem kreacji na deskach Teatru Narodowego. Nagroda im. Tadeusza Żeleńskiego-Boya jest przyznawana artystom teatru – aktorom, reżyserom, scenografom oraz dramatopisarzom i krytykom – za najbardziej interesujące dokonania w danym roku lub za całokształt twórczości stanowiącej liczący się wkład w rozwój polskiego teatru. Nosi imię najsłynniejszego polskiego krytyka teatralnego, zamordowanego przez Niemców w czasie II wojny światowej .

Nagroda Młodych Dziennikarzy im. Andrzeja „Ibisa” Wróblewskiego została wręczona! 12 czerwca 2024 r. w Domu Dziennikarza przy ul. Foksal 3/5 w Warszawie odbyła się uroczysta Gala Nagrody Młodych Dziennikarzy im. Andrzeja „Ibisa” Wróblewskiego. Nagroda Ibisa została ustanowiona przez Oddział Warszawski Zarządu Stowarzyszenia Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej z myślą o szczególnym wyróżnianiu młodych dziennikarzy związanych ze stolicą i Mazowszem. Galę prowadziła redaktor Zofia Czernicka. Wydarzenie uświetnił mini-koncert wybitnej piosenkarki i kompozytorki Elżbiety Wojnowskiej, wdowy po Andrzeju „Ibisie” Wróblewskim.

Wielu ludzi żyje z tą przypadłością – wciąż wydaje im się, że życie jest gdzie indziej. Stąd nieustanna niecierpliwość, trudności z koncentracją, przekonanie, że wymyka się im jakaś wspaniała okazja. Wnikliwie i z talentem pisze o tej skłonności w ostatnim „Przeglądzie” Wojciech Kuczok. Cóż, człowiek ma do wyboru albo nieuleczalny ADHD, albo apatię, charakterystyczną dla podeszłego wielu. Czy na podobne schorzenia cierpią partie albo koalicje, nie wiem. Można im przypisywać podobne skłonności: albo nadmiernego rozproszenia, albo gaśnięcia aktywności. Takie przynajmniej wrażenie budzą wyniki wyborów do Europarlamentu. Jest o czym myśleć przed następnymi wyborami, zwłaszcza że teraz następuje w tym wyścigu błogosławiona przerwa. Tomasz Milkowski

24 maja grupa członków naszego Oddziału SDRP zwiedziła tę wystawę w Muzeum przy Koziej.

Komentarz powyborczy Macieja Pinkwarta Europa brunatnieje… - skomentował niedzielne eurowybory jeden ze znanych publicystów. Może jeszcze nie cała, może nie całkiem, ale to już jest ten czas, żeby stwierdzić, iż Hannibal est ante portas. Po tym, jak wczoraj koalicja Besoin d’Europe, stworzona przez prezydenta Francji sromotnie przegrała z Ruchem Narodowym Marine Le Pen (14,4:32,4 %), Emmanuel Macron rozwiązał parlament i zarządził nowe wybory. Czy to ma być ruch uczciwy i honorowy, czy żałosny blef w stylu Kaczyńskiego z 2007 roku? Jakkolwiek się to skończy, najbliższe święto Quartorze Julliet będzie pod Łukiem Triumfalnym zupełnie inne, niż jeszcze ubiegłoroczne.

Druga edycja Konkursu im. Andrzeja IBISA-Wróblewskiego dobiega końca. Gala finałowa odbędzie się 12 czerwca w Domu Dziennikarza – początek uroczystości o godzinie 11.00. Wręczone zostaną dyplomy zwycięzcom i podziękowania za uczestnictwo, a galę uświetni mini-koncert Elżbiety Wojnowskiej. Patronat honorowy nad konkursem objął Marszałek województwa mazowieckiego, Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Światowy Kongres Polaków. Zarząd Oddziału Warszawskiego SDRP, inicjator i organizator Konkursu serdecznie zaprasza do Domu Dziennikarza (sala B) – wstęp wolny.

Rzecz osobliwa – wygląda na to, że część kandydatów do parlamentu europejskiego chętniej by z niego wyszła niż do niego weszła. Po co więc kandydują wbrew własnym przekonaniom i gustom? Konrady Wallenrody? Nadzieja w tym, że w porę zostaną zatrzymani. Nie mam na myśli „listów gończych”, o których ostatnio wspomniał premier, dostrzegając, że część kandydatów szuka w parlamencie europejskim schronienia przed wymiarem sprawiedliwości. Ale to inna historia. Mam na myśli uporczywą destrukcję uprawianą przez polityków antyeuropejskich, maskujących się niepodległościowym, patriotycznym frazesem. Dość jednak zadać sobie jedno pytanie: jak nie do Europy to dokąd? Wtedy wybór przy urnie okaże się się prosty. (Tomasz Miłkowski)

Powoływanie się na tradycję w argumentacji bywa dość zawodne. Pięściaki, kamienne maczugi i dzidy z ostrzami z obsydianu jako podstawowe narzędzia człowieka funkcjonowały przez jakieś trzy miliony lat. Z komputerów korzystamy kilkadziesiąt lat. Nie znaczy to, że pięściaki, kamienne maczugi i dzidy są lepsze od komputerów. Inna rzecz, że to nie znaczy, iż komputery są bezwarunkowo lepsze. Spróbujcie zabić mamuta komputerem. Oczywiście, nie wszystko jest kwestią skali, ale skala też ma spore znaczenie. Podobnie jak wielkość. Mamut jest znacznie większy od jednego bita informacji. Ale mamutów zawsze było mniej na ziemi, niż bitów informacji. A teraz to nawet nie ma co porównywać. Wszyscy piszący o sztucznej inteligencji utrzymują, że mądrość swoją tworzy ona pozyskując, legalnie czy też nie, mnóstwo danych ze wszystkich zasobów znajdujących się w Internecie. AI zasysa do swoich zasobów pamięciowych prozę i poezję, mądre i głupie, prawdziwe i fałszywe, sonety Szekspira i piosenki Martyniuka, wypowiedzi Jarosława Kaczyńskiego, Krótką historię czasu Stephena Hawkinga, pracę doktorską Patryka Jakiego i traktat o monadyzmie Leibniza. Wszystko, jak leci, w blisko 200 językach świata. I wybierając wedle własnych przykazań algorytmicznych to, co jej pasuje, buduje potem z tego odpowiedzi na nasze pytania. Kilka, a może już kilkaset milionów posiadaczy komputerów czy smartfonów codziennie żąda od rozmaitych sztucznych inteligencji, by korzystając z nagromadzonych w elektronicznych trzewiach zasobów wiedzy poinformowała ich o preferencjach erotycznych dyrektorki szkoły i prezesa partii, wybrała najlepszą kandydatkę na żonę, podała przepis na zupę cebulową, podpowiedziała, jak rozstrzygnąć problem głodu w Erytrei, rozwiązała zadanie z chemii, powiadomiła o różnicy między prostotą a prostatą, napisała dla Donalda Trumpa przemówienie dziękczynne dla sponsorów, które wygłosi na Placu Czerwonym w dwa dni po swoim zwycięstwie wyborczym i podpowiedziała Wojtkowi z VI B jaki liścik miłosny przesłać na Teamsie do Grażyny z ławki pod oknem. A pomyśleć, że kiedyś Kornel Makuszyński pisał listy miłosne za swoich kolegów z klasy, otrzymując wynagrodzenie w postaci bułek z szynką…

Dla większości polskich polityków polityka europejska to w zasadzie przedłużenie polityki wewnętrznej: kandydaci do Europarlamentu walczą o mandaty w Brukseli tak, jakby walczyli o mandaty w Małkinii. W zasadzie nikt nie głosi jakiegokolwiek pozytywnego programu dla Europy, co najwyżej koncentrując się na programach negatywnych: nie dla wspólnej waluty, nie dla walki ze zmianami klimatu, nie dla ograniczeń komunikacyjnych, nie dla wolnego handlu… Pozytywne jest tylko coraz głośniejsze żądanie ekonomiczne: więcej dotacji za mniej wspólnoty.