Przed nami kolejna wystawa ekslibrisów w Warszawskiej Galerii Ekslibrisu – tym razem naszej kipiącej energią twórczą koleżanki z Oddziału Warszawskiego SDRP.

Pewno nie wracałbym kolejny raz do kwestii sztucznej inteligencji, gdyby nie to, że Renata, przygotowując się do ewentualnej batalii o jakieś nowotarskie sprawy, ściągnęła sobie ChataGPT i poleciła mu do opisanego przez siebie casusu dobrać odpowiednie paragrafy kodeksowe. A potem z zachwytem opowiadała mi, że Chatowi zajęło to niecałe dwie sekundy. Nie wierzę w to. Człowiek to nie robot, nie jest w stanie zmierzyć czasu trwania czegoś krótszego niż dwie sekundy. Ale to, że sztuczna inteligencja z powodzeniem będzie mogła zastąpić już niebawem jeśli nie adwokatów, to radców, a już na pewno doradców prawnych – pisano od dawna. Bo głównym źródłem „wiedzy” rozmaitych asystentów internetowych jest to, że zostali oni nakarmieni ogromnymi bazami danych, całą dostępną w sieci literaturą: fachową, piękną, techniczną, prawniczą i tak dalej, a stosowne algorytmy nauczyły ich kategoryzować te teksty i rozróżniać wiarygodne źródła od dyskusji i polemik, a te – od fejków i świadomych przekłamań. Czy to ostatnie jest na pewno skuteczne i w jaki sposób skonstruowano takie specyficzne filtry? No, tego właściwie do końca nie wiemy, możemy tylko polegać na tym, że SI umie się uczyć, czyli nieakceptowane przez odbiorców odpowiedzi na trudne pytania powoli eliminuje z wiarygodnych baz. A więc, niestety, mądrość naszych elektronicznych asystentów w znacznej mierze musi się opierać na jakże ułomnej naszej, ludzkiej mądrości.

Dokonaniami dziennikarskimi i sportowymi Andrzeja Martynkina można by obdzielić wiele osób. Bogdan Tuszyński w swojej książce „Bardowie sportu” poświęcił Andrzejowi jeden z najdłuższych biogramów. Lista tytułów prasowych, w których pracował i publikował nasz kolega jest chyba równie długa, jak wyliczenie zawodów sportowych, w których uczestniczył jako zawodnik. Równolegle przez wiele lat był działaczem sportowym. Do dziś poświęca swój czas pracy społecznej w Oddziale Warszawskim Stowarzyszenia Dziennikarzy RP, głównie na rzecz starszych dziennikarzy

Ministra Kultury ogłosiła zamiar wymiany dyrekcji Teatru Wielkiego i Teatru Narodowego, flagowych instytucji artystycznych pozostających na utrzymaniu ministerstwa. Głównie dlatego, jak można się było dowiedzieć, że dyrektorzy posunęli się w latach. Co do zasady, nie jest to nic nadzwyczajnego – wymiana kadr zazwyczaj owocuje twórczym fermentem. Ale nie zawsze. Sławomir Pietras, wybitny fachowiec od opery, czemu nikt nie może zaprzeczyć, napisał, że Waldemar Dąbrowski powinien zostać dożywotnim dyrektorem Opery Narodowej, jeśli tylko zechce. Bo nikomu przed nim nie udało się wywindować jej na tak wysoki poziom. O Narodowym Pietras dyskretnie milczał, ale sytuacja jest podobna. Jak to jest: zmiany, bo wszędzie zmiany? (Tomasz Miłkowski)

Francuskie drôle de guerre często tłumaczone jest jako śmieszna wojna, ale choć słowo drôle oznacza właśnie coś śmiesznego, zabawnego, pociesznego, to żadna wojna nie jest ani pocieszna, ani zabawna, a już na pewno śmieszna. Śmieszność wojny to określenie, którego jednak używano w początkach Drugiej Światowej, kiedy to sojusznicze rzekomo wobec Polski Francja i Wielka Brytania formalnie wypowiedziały Niemcom wojnę 3 września 1939 r., po czym, po kilkudniowej próbie ofensywy francuskiej w Zagłębiu Saary, od połowy września 1939 do maja 1940 nie podejmowały działań lądowych ani lotniczych wobec Niemców. To oczywiste złamanie wcześniejszych traktatów pozwoliło Niemcom oraz ich radzieckim koalicjantom na zajęcie Polski i dość szybkie wyłączenie polskich regularnych sił zbrojnych z działania. Był to prawdziwy nóż w plecy i, nie owijając w bawełnę, tchórzliwa zdrada. Jak wiemy – nie ostatnia w tej wojnie.

Zakończyła się kolejna edycja Konkursu dla młodych krytyczek i krytyków teatralnych im. Andrzeja Żurowskiego, rozpisanego po raz pierwszy przed 11. laty przez polską sekcję AICT/ Klub Krytyki Teatralnej SDRP dzięki wsparciu władz Miasta Gdyni i Samorządu Województwa Pomorskiego Od początku Konkurs wspierał Teatr Miejski im. Witolda Gombrowicza w Gdyni, w którego siedzibie tradycyjnie odbywają gale finałowe. Patronom i współorganizatorom Klub Krytyki składa serdeczne podziękowania, a laureatom gratulacje. Poniżej publikujemy komunikat końcowy Sekretarz Kapituły i zarazem inicjatorki Konkursu red. Aliny Kietrys:

Jeden z najsławniejszych polskich śpiewaków operowych, tenor o gęstym, nieco ciemnym brzmieniu, Wiesław Ochman został wyróżniony Nagrodą im. Cypriana Norwida, przyznawaną przez Samorząd Mazowsza, w kategorii Dzieło życia. Dzieło to zaiste potężne. Podczas 39-letniej kariery solistycznej zaśpiewał w tysiącu ośmiuset spektaklach operowych na 4 kontynentach, w 30 krajach, w ponad 70 miastach i ponad stu liczących się instytucjach kultury, w tym 100 razy w Metropolitan Opera, a na tej legendarnej scenie znalazł się jako pierwszy polski tenor po Janie Kiepurze, nagrał około 60 płyt, w tym 9 solistycznych, zagrał też w kilku filmach. Starczyłoby na kilka życiorysów. Ad multos annos, Maestro! (Tomasz Miłkowski)

Od 27 września do 22 grudnia 2024 zapraszamy do Muzeum Karykatury w Warszawie na wystawę poświęconą mandze.

Kończy się termin składania uwag do projektowanych zmian ustawodawczych po uchwaleniu przez Parlament Unii EMFA (European Media Freedom Act). Eksperci Ministerstwa Kultury przygotowali garść sensownych propozycji, choć kilka budzi niepokój. Sugerują, że nie można tknąć statusu Radia i TVP jako spółek akcyjnych skarbu państwa. Ale trzeba tknąć, jeśli mają stać się prawdziwymi instytucjami służby publicznej. Proponują też likwidację abonamentu (który od lat zawodzi) i ulokowanie funduszy na media publiczne w budżecie (mocą odrębnej ustawy). Ale proponują zarazem zamrożenie wysokości środków przeznaczanych na rtv na obecnym poziomie, choć wskaźnik polskich wydatków na ten cel pozostaje niemal na szarym końcu w Unii Europejskiej. (Tomasz Miłkowski)

Obrazki strasznej powodzi dramatycznie pointują tegoroczne lato, które właśnie się kończy. Próbuję uciec myślą do wspomnień wakacyjnych, ale zarówno mój termometr (zaokienny), jak i mój kręgosłup (fizyczny) jednoznacznie informują mnie, że sezon wypoczynkowy A.D. 2024 należy uznać za zamknięty. Do dyskusji pozostaje, czy kiedykolwiek został otwarty.

Drogie młode dziennikarki, drodzy młodzi dziennikarze! Rozpoczynamy nabór zgłoszeń do III edycji Nagrody IBISA ustanowionej przez Zarząd Oddziału Warszawskiego Stowarzyszenia Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej w setną rocznicę urodzin Andrzeja Wróblewskiego-Ibisa. Zgłoszenia kandydatur można nadsyłać do 31 marca 2025 roku. Patron Nagrody, Andrzej Ibis Wróblewski, był dziennikarzem, krytykiem muzycznym i językoznawcą, związanym przez wiele lat z „Życiem Warszawy”. 26 lipca 2022 roku przypadała setna rocznica jego urodzin. Ustanowienie nagrody – w porozumieniu z jego żoną, Elżbietą Wojnowską – stanowi wyraz pamięci i wdzięczności dla wybitnego dziennikarza i społecznika, który nie ustawał w krzewieniu zasad poprawnej polszczyzny i piękna rodzimego języka. O Nagrodę IBISA – Doroczną Nagrodę Młodych Dziennikarzy Warszawy i Mazowsza – mogą ubiegać się dziennikarze, którzy w roku edycji nagrody (tym razem w roku 2024) nie ukończyli 28 roku życia. Zgłoszenia kandydatów do nagrody przyjmowane są od redakcji mediów ogólnopolskich i lokalnych. Kandydaci mogą także zgłosić się samodzielnie do konkursu, przesyłając jeden utwór na adres e-mail: sdrp.warszawa@dziennikarzerp.pl Poniżej publikujemy Regulamin Nagrody Ibisa oraz Kartę Zgłoszeniową. Serdecznie zapraszamy do udziału! Zarząd Oddziału Warszawskiego SDRP

Niebywałe letnie upały najwyraźniej mamy już za sobą, ale gorączka polityczna dopiero się rozkręca. Brytyjski areszt dla byłego szefa i bliskiego w współpracownika premiera Morawieckiego, spektakularne zatrzymanie byłego europosła PiS na lotnisku, zapowiedź marszałka Sejmu, że Izba nie będzie wybierać sędziów Trybunału Konstytucyjnego na następną kadencję pod rządami obecnej ustawy, spór wokół kontrasygnaty premiera na zarządzeniu prezydenta o nominacji „neosędziego”, śnięte ryby w Odrze, a nawet Wiśle, a do tego jeszcze pojedynek Kamala Harris – Donald Trump z konsumpcją kotów i psów w tle, uff gorąco, sporo tego., Są to jedynie wybrane doniesienia z ostatnich dni. Wygląda na to, że kampania prezydencka już trwa. (Tomasz Miłkowski)