Śledzę uważnie wszystkie dyskusje, nadzieje i obawy związane z rozwojem robotyki, szczególnie ostatnio, kiedy każdy może sobie ściągnąć, za darmo, albo za niewielką opłatą prywatnego osobistego asystenta, który podpowie nam ile wynosi pierwiastek szóstego stopnia z liczby Pi, kto był następcą króla Haralda Sinozębego i ile wynosi średnia pensja w królestwie Bhutanu. Może nawet powie nam, jaka pogoda będzie w przyszły wtorek i jak powinniśmy sobie wybrać partnera życiowego. Ale kiedyś wymagaliśmy i więcej i mniej zarazem od robotów. Chciałbym się trzymać tego określenia, które wiele lat temu – zaraz spytam asystenta, kiedy – no właśnie, w 1920 r. – wymyślił Josef Čapek, a spopularyzował jego brat, Karel, znany czeski pisarz. Czesi sobie wymyślali roboty, a my w tym czasie goniliśmy bolszewików, żeby nie podbili Pragi, w tym Pragi czeskiej. Zdaje się, że pierwszym robotem-wojownikiem był skonstruowany przez Dedala metalowy automat o imieniu Talos, który codziennie obiegał wybrzeże Krety, niszcząc wszystkich tych, którzy chcieli tam bez zgody władz wylądować. Inni opowiadacze legend głoszą, że wcześniej Talos strzegł Sardynii i każdego, kto jej zagrażał, brał w spiżowy uścisk rozpalonych ramion, wywołując u niego przedśmiertny, sardoniczny uśmiech. Pokonała go dopiero piękna i wredna Medea, sprawiając że się rozprogramował i oszalał. Było to – jeśli było – jakieś dwa tysiące lat przed naszą erą.

Zarząd polskiej sekcji AICT/ Klubu Krytyki Teatralnej SDRP wyróżnił prof. Magdalenę Raszewską Laurem im. Marty Fik za całokształt dorobku krytycznego. Laureatka jest autorką ważnych książek, będących nie tylko źródłem kompetentnych informacji o polskim teatrze, ale przełamujących narosłe stereotypy i nieporozumienia krytyczne – dotyczy to zwłaszcza monografii Ryszardy Hanin i Kazimierza Dejmka. Uczestniczy aktywnie w życiu naukowym i krytycznym, jest wieloletnią członkinią polskiej sekcji AICT, uczestniczką międzynarodowych seminariów i sympozjów o teatrze współczesnym. Łączy kompetencje kronikarskie z wnikliwym aparatem krytycznym i naukowym, dzięki czemu jej teksty zalecają się wiarygodnością i zarazem krytycznym polotem. Swoim piórem zaszczycała także „Yoricka”, magazyn teatralno-literacki AICT. Wręczenie Lauru odbędzie się w nieodległym terminie, o czym Zarząd poinformuje odrębnie. Laureatce serdecznie gratulujemy, Zarząd polskiej sekcji AICT

To tytuł wystawy, której otwarcie nastąpi 12 bm. o 19.oo w Galerii na Smolnej. Dziennikarka prasowa, radiowa i telewizyjna red. Alicja Wejner postanowiła uzupełnić pióro, mikrofon i kamerę o pędzel i akwarele by te miejsca, które opisywała na łamach i antenie przestawić teraz w formie nastrojowych obrazów. Wydaje się, że zabieg to i ciekawy i udany, o czym warto przekonać się osobiście. Zapraszamy.!

Takie rzeczy zdarzają się tylko w koszmarach sennych. Zasypiasz w swoim łóżku, a budzisz się zupełnie gdzie indziej. Wprawdzie prezydent Trump uprzejmie proponował uzurpatorowi Maduro podjęcie ucieczki zawczasu, ale ambitny włodarz Wenezueli nie skorzystał z propozycji. Sama akcja delokalizacji Maduro wywarła silne wrażenie, zwłaszcza na generałach i innych mężczyznach stęsknionych za wojaczką. Ale co tu kryć: nie tędy wiedzie droga do krainy demokratycznej szczęśliwości. Donald Trump to nie pierwszy lokator Białego Domu, który autoryzuje takie ryzykowne przedsięwzięcia. Dość wspomnieć aresztowanie prezydenta Panamy i postawienie go przed sądem amerykańskim, by nie sięgać dalej.Zawsze pod spodem brzęczała forsa i surowce. Teraz też. (Tomasz Miłkowski)

W okresie świątecznym przypomniałem w Internecie kilka moich kolęd, do których muzykę napisali Stanisław Lubowicz i Andrzej Zarycki. Dociekliwsi czytelnicy mogli znaleźć na mojej stronie kilkanaście innych, bezmuzycznych. Opublikowane kolędy spotkały się z entuzjastycznym przyjęciem dwóch osób, a kilkoro czytelników/słuchaczy wyraziło zdziwienie, że ja, osoba uznawana za areligijną, zajmuję się tego rodzaju twórczością.

Z TEKI BEATY JOANNY PRZEDPEŁSKIEJ Chociaż z zawodu jestem dziennikarką, projektowaniem ekslibrisów zajmuję się od ponad dziesięciu lat. Jeden z pierwszych znaków książkowych przygotowałam w 2014 roku na konkurs: Przegląd Ekslibrisów i Małych Form Graficznych. Zadedykowałam go Krzysztofowi Lachowiczowi - kolekcjonerowi, autorowi publikacji, dotyczących historii Polski i sławnych postaci, takich jak Tadeusz Kościuszko. A właśnie rok 2014 był jubileuszowy, w związku z 220. rocznicą insurekcji kościuszkowskiej 1794 roku. Temat wydał mi się inspirujący. Aby zaprojektować oryginalną pracę graficzną, przede wszystkim zapoznałam się z liczną dostępną ikonografią, przedstawiającą fizjonomię bohatera. Okazało się, że mój pomysł zyskał uznanie komisji konkursowej: znalazł się na wystawie w prestiżowym miejscu: Muzeum Narodowym we Wrocławiu - Oddział Panoramy Racławickiej wśród artystów z Polski i zagranicy oraz w katalogu. Wystawa była czynna pół roku (od października 2014 do kwietnia 2015 roku) i skutecznie zachęciła mnie do kontynuowania "przygody" z ekslibrisem. BJP

Taka tradycja. Końcówka roku, święta, sylwester wytrąca z normalnego biegu, świat na urlopie. Z mediów płyną podsumowania i prognozy, kto żyw przeistacza się we wróżbitę. Mniej odpowiedzialni przyjmują zobowiązania, że od nowego roku, to od razu… A potem ani razu. Taki zwyczaj.Tak naprawdę nic się nie stało: zegary zrobiły swoje, stare kalendarze wylądowały w koszach i od teraz z czystą (?) kartą wstępujemy na nieskalaną (?) ziemię. Brzmi pięknie, choć wiemy, że nieprawdziwie. Taka pociecha w każdych czasach: i tych lepszych, i tych gorszych, jak dla kogo. Najważniejsze, żeby się nie zwieść usypiającym prognozom. Czyli, jak we zwyczaju: Oby nam się! (Tomasz Miłkowski)

Serdeczne życzenia Wesołych Świat i Szczęśliwego Nowego Roku przesyła Zarząd Oddziału Warszawskiego SDRP.

W przeddzień świąt Główny Lokator Pałacu Namiestnikowskiego dokonał przemeblowania. Nikt nie może odmawiać Lokatorowi prawa do urządzania wnętrza domu, nawet jeśli to lokum tymczasowe. Rzecz jednak w tym, że nie było to przemeblowanie rutynowe, ale w istocie symboliczne. Lokator postanowił bowiem pozbyć się z Pałacu mebla nie tylko wyjątkowego ze względu na rozmiary, ale na swoją rangę historyczną, a mianowicie zarządził demontaż Okrągłego Stołu. Tego Stołu. Demontaż odbywał się przy włączonych kamerach i towarzyszył mu komentarz Lokatora, który z ukontentowaniem stwierdził, że w ten sposób skończyła się właśnie epoka postkomunistyczna. Zatem ogłosił zwycięstwo Konserwy, czyli wyższość Puszki nad Zawartością. Żałosne widowisko. (Tomasz Miłkowski)

Uprzejmie informujemy, że biuro Oddziału Warszawskiego SDRP w okresie świąteczno-noworocznym - od 23 grudnia br. do 6 stycznia' 26 będzie nieczynne. Od 7 stycznia' 26 zapraszamy do kontaktu na dotychczasowych zasadach. Przepraszamy za niedogodności, życząc miłych, pogodnych Świąt Bożego Narodzenia i udanego 2026 roku!

Zarząd Główny SDRP (Kliknij: więcej)

W dniu 11 grudnia 2025 roku w murach Społecznej Akademii Nauk w Warszawie odbyła się uroczystość, która stała się symbolicznym potwierdzeniem znaczenia dialogu między teorią a praktyką w kształceniu przyszłych dziennikarzy. Tego dnia władze uczelni uhonorowały red. Jana Kota – członka Zarządu Oddziału Warszawskiego oraz Zarządu Głównego Stowarzyszenia Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej – doceniając jego zaangażowanie w rozwój kierunku Dziennikarstwo i komunikacja społeczna oraz aktywną obecność w przestrzeni medialnej i akademickiej.