Jednak na listę zasłużonych w wymazywaniu PRL wpisało się ochoczo wielu twórców kultury, nierzadko beneficjentów Poldki Ludowej, której hojności wiele zawdzięczali. To z nich szydził Tadeusz Różewicz w swojej „Kartotece rozrzuconej”, napominając, by nie szli tą drogą: „ta czarna dziura to polska kultura / to polska literatura / 44 czterdzieści cztery / lata polskiej literatury / to same dziury / hańbo, hańbo o hańbo…”. O, hańbo – nic dodać.

Tomasz Miłkowski

Artykuł 101 słów na piątek: Czarna dziura pochodzi z serwisu Stowarzyszenie Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej.

Jak informują organizatorzy, uczestnicy mogą włączyć się w obchody rocznicowe i uwiecznić aparatem fotograficznym lub smartfonem wyjątkowość tych chwil w dowolnym miejscu na świecie. Wiek ani doświadczenie fotograficzne uczestników nie mają znaczenia. Liczy się sposób, w jaki autorzy zdjęć widzą i przeżywają rocznicę Powstania Warszawskiego.

Tematem prac mogą być oficjalne uroczystości, koncerty, akcje społeczne oraz wszystkie inne wydarzenia związane z upamiętnieniem Powstania Warszawskiego. Organizatorzy zachęcają do udziału zarówno profesjonalnych fotografów, jak i pasjonatów fotografii.

„Zrób zdjęcie. Pokaż, że pamiętasz!” – zachęca Muzeum Powstania Warszawskiego.

Zasady udziału w konkursie

Prace konkursowe można nadsyłać od 25 lipca do 7 sierpnia 2026 roku.

Uczestnicy mogą zgłaszać prace w dwóch kategoriach:

• zdjęcie pojedyncze – każda osoba może zgłosić maksymalnie sześć fotografii;
• fotoreportaż – każda osoba może zgłosić maksymalnie dwa reportaże, liczące do sześciu zdjęć każdy.

W obu kategoriach zostaną przyznane nagrody dla zdobywców pierwszego, drugiego i trzeciego miejsca.

Jury wybierze również laureata Grand Prix konkursu. Przyznana zostanie także nagroda internautów. Każdy zainteresowany będzie mógł zagłosować na ulubione zdjęcie.

Prace należy przesłać na adres e-mail foto@1944.pl albo za pośrednictwem serwisu WeTransfer, również na adres foto@1944.pl.

Jak podkreślają organizatorzy, spośród nadesłanych prac wybrane zostaną te, które w najbardziej osobisty i twórczy sposób oddają atmosferę obchodów 82. rocznicy Powstania Warszawskiego.

Zdjęcia konkursowe oceni jury w składzie: zawodowi fotografowie Zbigniew Furman, Wojciech Grzędziński, Jacek Marczewski i Chris Niedenthal oraz Jan Ołdakowski, dyrektor Muzeum Powstania Warszawskiego.

Nagrody

W konkursie przewidziano następujące nagrody:

• Grand Prix – 10 000 zł;
• pierwsze miejsce – voucher od Fotoformy o wartości 5000 zł na zakup produktów firmy Canon;
• drugie miejsce – voucher od Fotoformy o wartości 3000 zł na zakup produktów firmy Canon;
• trzecie miejsce – voucher od Sigma Foto Polska o wartości 2000 zł;
• nagroda internautów – voucher od Sigma Foto Polska o wartości 2000 zł.

Szczegółowe informacje oraz regulamin konkursu dostępne są na stronie Muzeum Powstania Warszawskiego.

Spot promujący konkurs można obejrzeć na Facebooku.

Artykuł „Pamięć «W» kadrze”. 8. edycja konkursu fotograficznego im. Eugeniusza Lokajskiego pochodzi z serwisu Stowarzyszenie Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej.

• Witold Juchniewicz
• Marek Kuliński
• Tomasz Miłkowski
• Julian Mordarski
• Paweł Olek
• Andrzej Rogiński
• Hanna Świeszczakowska
• Eugeniusz Święty
• Izabela Witkowska-Martynowicz (protokół)

Kolejne posiedzenie Zarządu OW SDRP poprzedziła chwila ciszy, którą uczczono pamięć zmarłego 20 czerwca br. Andrzeja Martynkina, wybitnego dziennikarza sportowego i motoryzacyjnego, autora wielu publikacji książkowych i prasowych, byłego członka Zespołu Starszych Dziennikarzy Oddziału Warszawskiego SDRP.

• Z akceptacją zebranych spotkało się sprawozdanie finansowe, przekazane przez Pawła Olka, a przygotowane przez księgową, Hannę Zielińską, które wraz z opracowanym na początku roku sprawozdaniem merytorycznym zostanie opublikowane na stronie Narodowego Instytutu Wolności, zgodnie z wymogiem uzyskania przez OW SDRP statusu Organizacji Pożytku Publicznego.
• Spora część spotkania została poświęcona omawianiu nowej strony internetowej Oddziału Warszawskiego, autorskiego projektu Juliana Mordarskiego, z którym przy przenoszeniu materiałów współpracował Eugeniusz Święty.
  
  Jednym z walorów nowego serwisu, poza większą czytelnością i wygodniejszym niż dotychczas układem treści, będzie responsywność, czyli możliwość automatycznego dostosowania zawartości witryny do rozdzielczości urządzeń mobilnych, co oczywiście wpłynie na większą niż dotychczas jej funkcjonalność. Julian Mordarski zapewnił, iż stare pliki graficzne zostaną dopasowane do nowej strony. Przyjęcie tzw. rubryki kalendarzowej, zamówionej przez Oddział Warszawski u dotychczasowego administratora serwisu, jest ostatnim etapem współpracy z firmą Apisoft.
  
• Postanowiono upoważnić grupę osób do współredagowania nowej strony (poza Julianem Mordarskim i Eugeniuszem Świętym, także m.in. Tomasza Miłkowskiego i Marka Kulińskiego – dotychczasowego wieloletniego redaktora witryny). Jak podkreślił Paweł Olek, utworzenie non profit nowej witryny, co głównie zawdzięczamy Julianowi Mordarskiemu, pozwoliło Oddziałowi Warszawskiemu zaoszczędzić co najmniej 5 tysięcy złotych i znacznie obniżyć koszt hostingu.
• Andrzej Rogiński przedstawił ciekawą propozycję stworzenia wydawnictwa na wzór jubileuszowej publikacji „XXV-lecie Syndykatu dziennikarzy krakowskich”, wydanej w 1937 roku z okazji ćwierćwiecza powołania pierwszej niezależnej, apolitycznej organizacji zawodowej krakowskich pracowników prasy, działającej do wybuchu II wojny światowej. Zdaniem Andrzeja Rogińskiego, w podobny sposób można by opisać i naszą działalność, z uwzględnieniem historii Stowarzyszenia, składów poszczególnych Zarządów, nagród i wyróżnień otrzymywanych przez działaczy i członków, ich dorobku i zawodowych osiągnięć, co z jednej strony stać się może interesującym materiałem dla potomnych, z drugiej – formą przetargową w aplikowaniu o środki na działalność statutową. Projekt, przewidujący nakład 1000 egzemplarzy, spotkał się z pełną akceptacją Zarządu.
• Po rezygnacji dwóch osób i jednej zmarłej liczba członków OW SDRP na dzień 2 lipca br. wynosi 356 osób. Składki za 2026 rok opłaciło dotychczas 196 członków, co w połowie roku stanowi ok. 55% wszystkich zobowiązanych.
• Zdecydowaną większością głosów przyjęto dwie deklaracje członkowskie: Tomasza Ziółkowskiego (red. m.in. Radia Kolor, PR3, TVN, TVP Polonia, TVP2) oraz Przemysława Wasylika (doktora nauk prawnych UW, autora m.in. publikacji naukowych i eksperckich, w tym w dziedzinie prawa prasowego i własności intelektualnej oraz nowych technologii, recenzenta „Medycznej Wokandy”, czasopisma wydawanego przez Naczelną Izbę Lekarską), a także zdecydowano o reaktywacji członkostwa Agnieszki Beresińskiej, po jego wygaśnięciu w 2020 roku.
  
  Na wniosek Hanny Świeszczkowskiej, byłej przewodniczącej Zespołu Starszych Dziennikarzy, Tomasz Miłkowski zaproponował powierzenie tej funkcji Wojciechowi Choinie, co zostało zaakceptowane przez zebranych.

Oprac. Izabela Witkowska-Martynowicz

Artykuł Sprawozdanie z zebrania Zarządu Oddziału Warszawskiego SDRP, 2 lipca 2026 r. pochodzi z serwisu Stowarzyszenie Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej.

W tym roku recenzje oceniała Kapituła w składzie: Sławomira Łozińska – aktorka, Remigiusz Grzela – kierownik literacki Teatru Żydowskiego w Warszawie, pisarz i publicysta, prof. Maciej Wojtyszko – dramaturg, reżyser i dr Tomasz Miłkowski – krytyk teatralny, honorowy wiceprezes Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Teatralnych, prezes polskiej sekcji AICT – przewodniczący Kapituły.

Po wnikliwym przeanalizowaniu prac półfinalistów XIII edycji Konkursu im. Andrzeja Żurowskiego Kapituła do finału zakwalifikowała recenzje następujących krytyczek i krytyków: Aleksego Jakubca, Mateusza Kalińskiego, Katarzyny Kowalewskiej, Magdaleny Ożarowskiej i Martyny Szoi. Wszyscy finaliści uzyskali powyżej 30 punktów.

Laureatów XIII edycji Ogólnopolskiego Konkursu na Recenzje Teatralne dla Młodych Krytyczek i Krytyków (nagroda Prezydenta Miasta Gdyni i nagroda Marszałka Województwa Pomorskiego) poznamy na gali kończącej wznowiony w tym roku po pięciu latach Festiwal R@port. Każda z przyznanych nagród jest wysokości 7 tys. złotych Uroczystość odbędzie się 24 października 2026 roku w Teatrze Miejskim im. Witolda Gombrowicza w Gdyni.

Finalistom serdecznie gratulujemy! Do zobaczenia w Gdyni.

Alina Kietrys – sekretarz konkursu

Artykuł Finaliści XIII edycji Ogólnopolskiego Konkursu im. Andrzeja Żurowskiego pochodzi z serwisu Stowarzyszenie Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej.

Przeczytałem, bo wywiad przeprowadził Mateusz Mazzini. Czytam go od pewnego czasu i w „Wyborczej”, i w „Polityce”. Ma 36 lat, urodził się we Wrocławiu, studiował na Universidad del País Vasco w Bilbao, skończył latynoamerykanistykę na Oxfordzie, pracował w University College London oraz w Instytucie Filozofii i Socjologii Polskiej Akademii Nauk, gdzie jest doktorantem, a może teraz już doktorem. Pisze precyzyjnie, świetnie się go czyta, a to, co pisze i o czym mówi, pokazuje, jak doskonale jest przygotowany do każdego artykułu, każdego wywiadu. Czy pisze o Ameryce Południowej (w tej dziedzinie interesująco konkuruje z Arturem Domosławskim), czy o Włoszech, skąd wywodzi się jego rodzina, a on sam jest potomkiem brata słynnego Giuseppe Mazziniego, współtowarzysza Giuseppe Garibaldiego, a więc bojownika o wolne i niepodległe Włochy – przywołuje doskonale mu znaną literaturę przedmiotu, a rozmawiając z wybitnymi naukowcami czy politologami – zna niemal na pamięć wszystkie ich najważniejsze prace.

Jest – i tak o sobie mówi – Europejczykiem. Jego ojciec, Włoch, slawista, przyjechał do Zakopanego, żeby na własne oczy zobaczyć Teatr Witkacego i podczas jednej z wycieczek tatrzańskich poznał swoją przyszłą żonę. To naprawdę nie jest tak, że wszędzie szukam śladów zakopiańskości, dowiedziałem się o tym wątku w biografii Mazziniego dopiero teraz.

Tylko kto to wszystko doceni? Co najwyżej jakieś cholerne wykształciuchy, dla których ważne są wiedza, profesjonalizm, obiektywizm i świetny język. Gdy czytam Mazziniego, długo potem nie mogę włączać wieczorem telewizora. I mam świadomość pobytu na puszczy, na której rozlega się głos wybitnego dziennikarza.

Ta amerykańska politolożka nazywa się Nina Chruszczowa. O tym, że jest w prostej linii prawnuczką Nikity Sergiejewicza Chruszczowa, pierwszego sekretarza KPZR i pierwszego po Stalinie przywódcy ZSRR (1953-1964) – dowiadujemy się tylko z notki biograficznej umieszczonej przez redakcję pod koniec wywiadu. Mazzini nie wspomina o tym ani słowem. Bo tematem rozmowy są USA, a nie ZSRR. Prawnuczka Chruszczowa (* 1964) wyemigrowała do Ameryki w 1991 r. Jest profesorką stosunków międzynarodowych w The New School w Nowym Jorku. Doktorat obroniła na Uniwersytecie w Princeton. Jest redaktorką i współpracowniczką Project Syndicate, członkinią Council on Foreign Relations. Publikowała w „Foreign Policy”, „The New York Times”, „The Wall Street Journal”, „The Financial Times”. Rosja Putina uznała ją za wroga, szpiega i samo zło.

Mówi ciekawie, kompetentnie, ze sporą dawką osobistych idiosynkrazji i krytycyzmu, nie we wszystkim przekonywająco, dość pesymistycznie, nie szczędząc krytyki władzom kraju, w którym zamieszkała i zrobiła karierę.

No to wyobraźcie sobie teraz taką karierę w Polsce… Ciekawe, czy taką sytuację aprobują polscy apologeci USA, którzy są gotowi w czambuł potępiać tych, którzy są nie dość polscy, nie dość prawicowi, nie dość katoliccy, nie dość biali i nie dość nasi. I nie dość odcięci od tych, których aktualnie naszość uznaje za wrogów, obecnych i byłych, do dziesiątego pokolenia… Standardy naszości określa PKP: Prezydium Komitetu Politycznego PiS. Po konsultacji z kotem.

A dlaczego w tytule znalazł się popularny supermarket, dostosowujący swoją ofertę do preferencji klientów, różnych w różnych stanach? Bo tak samo robią politycy: czy to Trump, czy Biden, czy Bush, czy Regan, czy nawet Kennedy – zmienia się tylko opakowanie, język, image. Trzeba się przypodchlebić klientom/wyborcom, że to niby odpowiadamy na ich zapotrzebowanie, a w gruncie rzeczy chodzi nam tylko o to, żeby kupili nasz towar/zagłosowali na nas w wyborach. Niby ułożenie towarów na półkach jest różne, ale w gruncie rzeczy jest to wciąż ten sam stary, dobry WalMart. To wciąż jest WalMart, nawet gdy mówi się o Wall Street. Przygnębiające.

Ale fajnie jest się tak dosmucać, gdy się jest odgrodzonym od reszty świata dwoma oceanami i ma się do dyspozycji cały Fort Knox. U nas, niestety, nie chodzi tylko o zabawę z układaniem towaru na półkach WalMartu, Biedronki, Sejmu, Pałacu, koalicji czy opozycji. Dla nich, być może, jest to zabawa, nam chodzi o życie.

Maciej Pinkwart

Mateusz Mazzini, WalMart House, „Magazyn Wyborcza”, sobota – czwartek, 11-16 lipca 2026, s. 13-16.

11 lipca 2026

Artykuł Kwaśny czwartek: Upper Thousand pochodzi z serwisu Stowarzyszenie Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej.

Trudno pojąć dlaczego koalicja tak ochoczo podejmuję rękawicę podrzucaną jej przez opozycję, na dobrą sprawę nakręcając propagandową sprężynę aż do granic wytrzymałości. Czeka aż pęknie z hukiem?

Tomasz Miłkowski

Artykuł 101 słów na piątek: Wypominki pochodzi z serwisu Stowarzyszenie Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej.

Jej autorem był pedagog, kaznodzieja zakonu dominikanów Henri Didon (1840-1900), dyrektor podparyskiej szkoły, który z tymi słowami wręczał nagrody zwycięzcom szkolnych zawodów, zachęcając uczniów do sportowej rywalizacji. Wiele lat później, na Kongresie Olimpijskim w Hawrze w 1897 roku hasło przyjęto jako motto obrad, a od 1920 roku czyli od Igrzysk Olimpijskich w Antwerpii cytat wiąże się z międzynarodowym ruchem olimpijskim.

Mój ekslibris konkursowy odwołał się do połączenia elementów bibliofilskich (kolaż fragmentów książek) i właśnie tego znaku, znanego na całym świecie: pięciu olimpijskich kółek. Autorem symbolu Olimpiady jest francuski historyk, baron Pierre de Coubertin (1863-1937), twórca wskrzeszenia idei igrzysk olimpijskich. Podobno zainspirował się… reklamą kół rowerowych firmy Dunlop, którą zobaczył w jakimś czasopiśmie ilustrowanym. Powstał znak, który umieszczono na oficjalnej fladze olimpijskiej, uszytej w zakładzie krawieckim „Bon Marche” w Paryżu (pierwszy egzemplarz znajduje się obecnie w Muzeum Olimpijskim w Lozannie). Pięć połączonych ze sobą kół to pięć kontynentów: niebieski (Europa), czarny (Afryka), żółty (Azja), czerwony (Ameryka), zielony (Australia i Oceania). Oznaczają pokój, braterstwo, uniwersalne wartości, twórcze i honorowe współzawodnictwo sportowców z całego świata w duchu fair play.

Mój ekslibris został zakwalifikowany na wystawę pokonkursową w listopadzie 2024 roku w Ruse, wśród prac ponad dwustu artystów z 24 krajów świata: z Europy, Azji i Ameryki. Najmłodszym finalistą był Roman Darvu z Kanady (urodzony w 2017 roku), a najstarsi – Jocelyn Benoit z Kanady i Martin Bayise z Belgii liczyli wówczas po 81 lat.

BEATA JOANNA PRZEDPEŁSKA

Artykuł Z TEKI EKSLIBRISÓW Beaty Joanny Przedpełskiej: Olimpiada pochodzi z serwisu Stowarzyszenie Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej.

Artykuł Meteorologia pochodzi z serwisu Stowarzyszenie Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej.

To więcej niż konkurs. To przestrzeń budowania środowiska opartego na rzetelności, kulturze języka i wzajemnej inspiracji.

O idei Nagrody, jej patronie oraz znaczeniu dla młodego pokolenia mediów w wywiadzie przeprowadzonym przez Iza Witkowska opowiada Adam Sęczkowski – pomysłodawca i sekretarz projektu.

Przeczytaj wywiad:

https://www.dziennikarzerp.pl/…/konkurs-z-charakterem…/

Nie zwlekaj i prześlij swoje zgłoszenie do 24 sierpnia 2026 r.!

#NagrodaIbisa #Ibis #SDRP #MłodziDziennikarze #Dziennikarstwo #Media #Konkurs #Rozwój #Pasja #KulturaSłowa #Polszczyzna #Warszawa #Mazowsze

Artykuł TERMIN ZGŁOSZEŃ PRZEDŁUŻONY DO 24 SIERPNIA 2026! pochodzi z serwisu Stowarzyszenie Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej.

Artykuł Komunikat biura OW pochodzi z serwisu Stowarzyszenie Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej.