Dlaczego wzięła Pani udział w konkursie?

Zdecydowałam się zgłosić tekst „Duck Hunt”, ponieważ jest to materiał, który wiele dla mnie znaczy i dobrze reprezentuje sposób, w jaki rozumiem dziennikarstwo. Zależy mi na opowiadaniu historii ważnych społecznie, wymagających uważności, rzetelnego przygotowania i oddania głosu osobom, których doświadczenia często pozostają poza głównym nurtem debaty. Konkurs im. Andrzeja „Ibisa” Wróblewskiego wydał mi się odpowiednim miejscem dla takiego tekstu.

W jaki sposób przygotowywała się Pani do udziału w tej dziennikarskiej rywalizacji?

Najważniejsza była sama praca nad „Duck Hunt”: research, rozmowy z bohaterami oraz znalezienie formy, która pozwoliłaby opowiedzieć tę historię w sposób rzetelny i angażujący. Przed wysłaniem zgłoszenia ponownie przeczytałam materiał i upewniłam się, że właśnie ten tekst najlepiej reprezentuje moje dziennikarskie zainteresowania oraz wartości. Nie próbowałam dostosowywać go do przewidywanych oczekiwań jury — zgłosiłam pracę, w której znaczenie naprawdę wierzyłam.

Co wymiernego przyniósł Pani tytuł laureatki?

Nagroda była dla mnie ważnym potwierdzeniem, że warto podejmować ambitne i nieoczywiste tematy oraz poświęcać czas na pogłębioną pracę reporterską. Dodała mi pewności w rozwijaniu własnej drogi zawodowej, szczególnie jako niezależnej dziennikarce. Tytuł laureatki stał się również istotnym punktem w moim dorobku i pomaga mi przedstawiać redakcjom kolejne projekty. Poza tym nagroda dała mi bardzo potrzebne poczucie, że sposób, w jaki pracuję i opowiadam historie, jest dostrzegany i ma znaczenie.

Jak zachęciłaby Pani młodych adeptów dziennikarstwa do udziału?

Nie warto czekać na moment, w którym poczujemy się już wystarczająco doświadczeni albo uznamy swój tekst za idealny. Jeżeli materiał jest uczciwy, rzetelny i dotyczy sprawy, którą uważamy za ważną, należy dać mu szansę. Sam udział w konkursie pozwala spojrzeć na swoją pracę z nowej perspektywy, a wyróżnienie może nie tylko zwiększyć zawodową wiarygodność, lecz także dodać odwagi potrzebnej do realizowania kolejnych tematów.

Rozmawiała Izabela Witkowska-Martynowicz

[Fot. goethe.de]

Artykuł Laureatka Konkursu Ibisa zaprasza do udziału pochodzi z serwisu Stowarzyszenie Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej.

Przepraszamy za niedogodności i zapraszamy w kolejnych godzinach pracy biura:

• wtorki i czwartki: 11.00–15.00,
• środy: 15.00–17.00.

Artykuł Biuro Oddziału Warszawskiego SDRP nieczynne 9 września pochodzi z serwisu Stowarzyszenie Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej.

Konkurs jest skierowany do dziennikarzy z całego świata i poświęcony temu, w jaki sposób wydarzenia związane z końcem zimnej wojny oraz przemianami 1991 roku nadal wpływają na współczesną politykę, tożsamości, społeczeństwa i stosunki międzynarodowe.

W konkursie mogą uczestniczyć także freelancerzy współpracujący z redakcjami. Zgłaszane materiały powinny łączyć historię końca zimnej wojny ze współczesnością. Mogą to być m.in. reportaże, artykuły problemowe, wywiady, osobiste narracje, podcasty, audycje radiowe, materiały telewizyjne oraz filmy dokumentalne.

Prace można zgłaszać w trzech kategoriach:

• tekst,
• audio,
• materiały audiowizualne.

Międzynarodowe jury przyzna nagrodę w wysokości 2500 euro zwycięzcy w każdej z trzech kategorii.

Każdy uczestnik może zgłosić maksymalnie trzy oryginalne materiały opublikowane lub wyemitowane między 1 stycznia a 15 października 2026 r.

Wszystkie zgłoszenia muszą być dostępne w języku angielskim. W przypadku materiałów przygotowanych w innym języku należy dołączyć ich tłumaczenie na język angielski.

Termin nadsyłania zgłoszeń upływa 15 października 2026 r. o godz. 23.59 CET.

Szczegółowe informacje oraz formularz zgłoszeniowy:
https://enrs.eu/grand-stories-journalism-awards-2026

Artykuł Międzynarodowy konkurs dziennikarski „Grand Stories. Journalism Awards 2026” pochodzi z serwisu Stowarzyszenie Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej.

Właśnie taką zoomorficzną formę gór odkryto podczas badań archeologicznych w 1962 roku. Obiekt datuje się z XIV/XV wieku. Nie wiadomo jaką funkcję pełnił, czy podobne są w innych miejscach na Litwie i w ogóle na świecie. W każdym razie ten unikatowy obiekt został symbolem zamku w Trokach, położonego na jeziorze Galwe. Wzniesiony przez wielkiego księcia litewskiego Kiejstuta Giedyminowicza i jego syna Witolda, jest obecnie jedną z największych atrakcji turystycznych kraju.

Dyrektor Muzeum Historycznego w Trokach, Alvyga Zmejevskiene zaprosiła artystów do wykonania okolicznościowego ekslibrisu z symbolem jednorożca i zarazem zilustrowania oryginalnej architektury zamku. Gotycka budowla zajmuje ponad dwa hektary obszaru wyspy! Baśniowy stwór – jednorożec – czczony był przez Babilończyków, starożytnych Persów, Rzymian, Greków i Semitów; występuje w mitologii celtyckiej, w tradycji chińskiej i indiańskiej oraz w sztuce chrześcijańskiej. Zajmuje ważne miejsce w heraldyce – także polskiej, w herbie szlacheckim Bończa i Ankwicz. Jego głowa ozdabia herb Lidzbarka i powiatu działdowskiego, gminy Orońsko oraz Zgierz. Jest też wieś Jednorożec w pobliżu Przasnysza na Mazowszu, gdzie uwieczniono go w herbie urzędu gminy, a nawet…postawiono jego pomnik. Co więcej: rogi jednorożca (co zapisano w inwentarzu skarbca królewskiego na Wawelu) posiadali nasi władcy – Zygmunt I Stary, Stefan Batory i Jan III Sobieski.

W konkursie zakwalifikowano na wystawę prace 97 artystów z 28 krajów: najwięcej z Litwy (17) i Polski (11), ale także np. z Arabii Saudyjskiej, Brazylii, Kanady, USA, Argentyny, Japonii i Meksyku. Znalazł się w tym towarzystwie również mój ekslibris.

BEATA JOANNA PRZEDPEŁSKA

Artykuł Z teki ekslibrisów Beaty Joanny Przedpełskiej: JEDNOROŻEC pochodzi z serwisu Stowarzyszenie Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej.

Żegnamy dziś Barbarę Janiszewską – zmarłą w wieku 81 lat dziennikarkę Polskiej Agencji Prasowej, redaktorkę, wieloletnią działaczkę Zarządu Oddziału Warszawskiego Stowarzyszenia Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej, ale przede wszystkim naszą ciocię i przyjaciółkę.

Barbara była osobą niezależną, postrzegającą świat w sposób niekoniecznie zrozumiały dla innych. Uczciwa, bezpośrednia, nieodporna na ludzką głupotę, a jednocześnie ciepła i serdeczna wobec tych, którzy na to zasługiwali. Wiecznie dokądś pędziła, miała milion spraw na głowie, ale znajdowała czas dla innych – zwłaszcza starszych, samotnych, chorych i znajdujących się w trudnej sytuacji materialnej członków dziennikarskiego środowiska. Nawet na emeryturze nie potrafiła się odsunąć na bok i pomagała ludziom w potrzebie.

Pochłonięta sprawami innych, chwil wytchnienia Barbara szukała w rozmowach przy dobrej kawie, w teatrze, wystawach, poezji Agnieszki Osieckiej i Wojciecha Młynarskiego, muzyce jazzowej, a także w kontakcie ze zwierzakami, którym nigdy nie szczędziła smaczków i miłości.

Barbara nie dzieliła się swoimi troskami, niechętnie mówiła o własnych problemach, czy chorobach, które trawiły ją w ostatnich latach życia. Tak też odeszła: po cichu, nie zwracając na siebie uwagi.

Pozostanie w naszych sercach i wspomnieniach jako osoba nietuzinkowa i przyjaciółka, na którą zawsze można było liczyć.

Barbaro, spoczywaj w pokoju.

Agata Brzezińska

2 września 2026

Nad mogiłą słowa pożegnania w imieniu koleżanek i kolegów z SDRP wygłosił przewodniczący Stowarzyszenia, Jerzy Domański.

Artykuł Pożegnanie Barbary Janiszewskiej pochodzi z serwisu Stowarzyszenie Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej.

Rozbawienie musi budzić uzasadnienie: obrońcy weta utrzymują, że ustawa rządowa została napisana pod dyktando prezesa giełdy kryptowalut i jednocześnie twierdzą, że ustawa ta jakoby paraliżuje możliwość działania na tym rynku, trzyma bowiem giełdę w okowach urzędniczych regulacji. Ale już bawić nie może obojętność, z jaką posłowie traktują ciemne interesy ubijane z Zondacrypto przez polityków, którzy stracili pamięć i dzisiaj udają, że nic się nie stało.

Tomasz Miłkowski

Artykuł 101 słów na piątek: Sepuku? pochodzi z serwisu Stowarzyszenie Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej.

To nie na telefon

Dzwoni telefon od Barbary.

– Co robisz po pracy? Musimy pogadać, to pilne – oznajmia Barbara tonem nieprzyjmującym sprzeciwu.

– Co się stało? – dopytuję.

– To nie na telefon i nie może czekać. Kawa na Foksal czy u Ciebie w biurze? – podsumowuje.

Innym razem dzwonię do Barbary, ale zanim się przywitam słyszę:

– Obgadywałam Cię właśnie ze znajomą Ci osobą, że obraziłeś się na mnie – wita jej głos z nutą pretensji nie wprost, że dawno nie dzwoniłem.

Sprawy „nie na telefon” były pretekstem do spotkań. Tematy? Najróżniejsze. Od drobnych plotek ze świata dziennikarskiego, samorządowego, po znajomych z redakcji, życie oddziału Stowarzyszenia, dyskusje w jakim kierunku zmierza Polska, ile zostało z etosu dziennikarza, choć w tym ostatnim trudno o spór – wiadomo, że etosu dziennikarza już nie ma.

Barbara miało być

Poznaliśmy się w 2002 roku. Pracowaliśmy razem w jednej redakcji magazynu branżowego. Takich wydawnictw było wówczas sporo. Prezentujących kulisy sławy, prestiżowe spotkania, otwarcia restauracji, rozbudowy fabryki „numer jeden w Europie”, a to wszystko polane sosem patronu politycznego jakiegoś ministra. Dla mnie to był punkt zaczepienia się w Warszawie, dla Barbary realizacja zawodowa na chwilę, po zakończeniu pracy w Polskiej Agencji Prasowej.

Złapaliśmy kontakt i dyskutowaliśmy o tzw. tematach „nie na telefon”. Szybko zaproponowała przejście „na ty”. Gdy zagalopowałem się z „proszę pani” gasiła mnie w stanowczy dla niej sposób „Barbara miało być”.

Wspólna praca w wydawnictwie trwała krótko. Barbara tam została, ja poszedłem w inne miejsce. Przez kolejne lata mieliśmy rzadszy kontakt, aż w styczniu 2011 roku spotkaliśmy się koło Empiku przy Nowym Świecie. Barbara wracała z Foksal. Zawsze miała przy sobie dwie torby, jakby właśnie wracała z zakupami z bazarku. W tej płóciennej nosiła gazety, wydruki artykułów i niezliczone ilości notatek. W płóciennej torbie miała mobilne biuro. Niechętnie cokolwiek wyrzucała, bo może będzie okazja komuś dać ostatni numer „Przeglądu” czy wydrukowany artykuł z „Polityki”. Jako pretekst do dyskusji o sprawach „nie na telefon”.

Faceci na baczność

Dzięki Barbarze trafiłem do Zarządu Transportu Miejskiego, gdzie była szefową biura prasowego. Była szefową trudną, opryskliwą, wymagającą, bezkompromisową, bez problemu ustawiała „facetów” na baczność. Mimo pracy dla samorządu, pozostała dziennikarzem.

iZTM, czyli bezpłatny biuletyn Zarządu Transportu Miejskiego funkcjonował jak klasyczna redakcja. Miał strukturę, szpigiel, układ graficzny, redagowanie tekstów, nawet podpisywanie autorów zdjęć – zasady 1 do 1, jak przy przygotowywaniu normalnej gazety. I terminy, terminy, terminy. Informacje dla mieszkańców na stronę ztm? Jak w newsroomie. Informacje o czasowych utrudnieniach w komunikacji miejskiej czy o objazdach traktowała jak kronikę policyjną w gazecie. Planowanie tematów, tytuł, lead, śródtytuły, odpowiednio wykadrowane zdjęcia otwierające artykuł. Za jej decyzją to nie pracownik biura prasowego zajmował się robieniem zdjęć „podstawową automatyczną lustrzanką Canona”. Zatrudniła zawodowego fotoreportera.

Pracuje z kim musi, wódkę pije z kimś chce

Trzeci raz nasze drogi przecięły się, gdy w 2016 roku Barbara zaprosiła mnie do Stowarzyszenia Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej. Z jej rekomendacji zostałem członkiem warszawskiego oddziału.

Stowarzyszenie to był jej drugi dom. Choć powtarzała wielokrotnie, że jak wychodzi z Foksal, zamyka drzwi i nie myśli o tym miejscu, to była nieprawda. Mimo spotkań z przyjaciółmi, wizytami w kinie, teatrze czy filharmonii żyła Stowarzyszeniem. A zwłaszcza jego najstarszymi i najbardziej potrzebującymi członkami.

Uczestniczyła w codziennym życiu oddziału. Była obecna niemal na wszystkich spotkaniach. Nigdy nie chciała grać „pierwszych skrzypiec” oddziału. Była od „czarnej”, codziennej roboty.

Nie kandydowała do zarządu głównego, choć wygrałaby w cuglach. Trzymała dystans, ale i tak wiedziała, jakie są tam decyzje kierunkowe podejmowane. Nie hamowała się z krytyką niektórych posunięć władz, choć potrafiła nieoczekiwanie pochwalić nawet największego adwersarza za konkretny gest.

Trzymała się twardo statutu Stowarzyszenia. Gdy jakieś działanie czy decyzja musiała być podjęta, bo tak nakazywał statut, to „szła jak czołg”. Jak choćby przy skreślaniu z listy członków oddziału tych, którzy latami nie płacili składek członkowskich. Naraziła się paru osobom, ale nie chciała utrzymywać „bizantyjskiej fikcji” mocarnego oddziału. Jednocześnie podniosła ściągalność składek do ponad 80 proc., znacząco poprawiając sytuację finansową oddziału. Nie byłoby to możliwe bez jednoznacznego wsparcia ówczesnego przewodniczącego oddziału.

Mierziły ją niemoc, układy towarzyskie i kariery niewynikające z faktycznej pracy a znajomości. Miała wysoki kodeks etyczny. Relacje koleżeńskie w Stowarzyszeniu podsumowywała stwierdzeniem „pracuję z kim muszę, wódkę piję z kim chce”. Stwierdzenie naturalnie przekorne, bo wódki nie piła w ogóle.

Jesteśmy na sznurkach

Barbara bardzo ceniła prywatność. Innych i swoją. Nie zadawała niedyskretnych pytań i sama niechętnie dzieliła się wiedzą na temat swojego życia. Nawet informacją o swoim wieku. W jakim była wieku wyszło przez przypadek, gdy w mocnym słońcu odwodniona zemdlała podczas jakiejś demonstracji. Mieliśmy już wzywać karetkę pogotowia i do tego była potrzebna ta informacja. Jak usłyszała po co nam ta wiedza, odzyskała siły, opieprzyła wszystkich wokół „za dziwne pomysły” i skwitowała „faceci to panikarze”. Po chwili zemdlała drugi raz. Szybko odzyskała siły i znów zabroniła kategorycznie wzywać pogotowie.

Przez ostatnie lata podupadła na zdrowiu. Wygrała walkę z rakiem, ale w roztargnieniu życia codziennego, biegając za różnymi sprawami, których nie zdążyła załatwić co jakiś czas łamała się, potykając się a to o wysoki krawężnik przystanku autobusowego, a to wystającą płytkę chodnikową czy jakiś wystający drut.

Nie znosiła, gdy zwracało się na nią uwagę, wyróżniało publicznie. Ale jednocześnie ceniła małe gesty, pamięć o jej imieninach, kawę przyniesioną do oddziału, pączek z marmoladą różaną do rozmów „nie na telefon” czy sam telefon bez powodu „kawa u Ciebie, u mnie, czy gdzieś na trasie”.

Rozmowy telefoniczne kończyła stwierdzeniem „jesteśmy na sznurkach”.

Barbara, jesteśmy na sznurkach.

Artykuł Barbara, nie Basia pochodzi z serwisu Stowarzyszenie Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej.

Na dokładkę już prawie całkowicie pokonaliśmy Iran, jak zapewnia pewien przywódca zza oceanu.

Tomasz Miłkowski

Artykuł 101 słów na piątek: Schyłek sezonu ogórkowego pochodzi z serwisu Stowarzyszenie Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej.

NOWY TERMIN ZGŁOSZEŃ: 15 WRZEŚNIA 2026 R.

Jeśli jesteś młodym dziennikarzem z Warszawy lub Mazowsza i masz materiał, który warto pokazać – zgłoś się do Nagrody Ibisa!

To już IV edycja konkursu. Nadesłane materiały oceni Kapituła w składzie: Tomasz Miłkowski, prof. Tadeusz Kononiuk, Marek Kuliński i Jan Kot. Sekretarzem Kapituły jest Adam Sęczkowski, a członkami honorowymi są prof. Jerzy Bralczyk i Elżbieta Wojnowska.

Zgłoszenia: sdrp.warszawa@dziennikarzerp.pl

Regulamin i dokumenty zgłoszeniowe:

Więcej o Nagrodzie w rozmowie Izy Witkowskiej z red. Adamem Sęczkowskim:

Czekamy na zgłoszenia do 15 września!

Gala Finałowa odbędzie się w drugiej połowie października 2026 r. w Domu Dziennikarza przy Foksal 3/5 w Warszawie.

#NagrodaIbisa#IVedycja#MłodziDziennikarze#Dziennikarstwo#Warszawa#Mazowsze

Artykuł PRZEDŁUŻAMY TERMIN ZGŁOSZEŃ DO NAGRODY IBISA! pochodzi z serwisu Stowarzyszenie Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej.

To jeden z moich ulubionych klejnotów. Chociaż nie jest tak drogocenny jak diament, szmaragd, opal, topaz czy perła oraz dziesiątki innych kamieni szlachetnych, zachwyca mnie jego niepowtarzalność: każda bryłka skamieniałej żywicy ma inną barwę, kształt, przezroczystość, wnętrze. Kiedy w dawnych czasach szlakiem bursztynowym eksportowano kruszec znad Bałtyku do Rzymu, Europy Południowej i na Bliski Wschód, był cenniejszy od złota. W gdańskich pracowniach powstawały dzieła sztuki jubilerskiej, które trafiały do kolekcji zamożnych mieszczan, magnaterii, duchowieństwa, cesarzy i carów. Nic dziwnego, że Gdańsk ogłoszono Światową Stolicą Bursztynu. „Złoto morza” ma w sobie ciepło i błysk słonecznych promieni; to kropla światła emanująca radością.

Bryłkom bursztynu przypisuje się właściwości lecznicze i magiczne. Symbolizuje zdrowie, wiarę w siebie, sukces, jasność umysłu. Kto pokocha złocisty klejnot i nosi go na sobie, słońce będzie jego przyjacielem i bez względu na przeciwności losu będzie odradzał się na fali życia. A zatopione w nim fragmenty roślin, zwierząt, krople wody i pęcherzyki powietrza są źródłem wiedzy o minionych czasach: opowiadają co wydarzyło się miliony lat temu. O pradawnym paprotniku, odciśniętym w bryłce bursztynu mówił mój konkursowy ekslibris.

BEATA JOANNA PRZEDPEŁSKA

Artykuł Z teki ekslibrisów Beaty Joanny Przedpełskiej: Bursztyn pochodzi z serwisu Stowarzyszenie Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej.