Prezes zwlekał niemal do ostatniej chwili. Komentowano to rozmaicie, sięgając po sprzeczne przysłowia i porzekadła ludowe: co nagle to po diable, kto pierwszy, ten lepszy itp., itd. Sztaby dokonywały nagłych wolt i roszad, jedni kandydaci pojawiali się nagle, inni znikali, zmieniali pozycje, jedynki okazywały się dwójkami, a dwójki trójkami. Prawdopodobnie te aptekarskie zabiegi (z myślą o metodzie D’Hondta) w niewielkim stopniu mobilizowały bądź demobilizowały potencjalny elektorat. Ale kandydatów na pewno tak. Słowem, były to dla nich dni pod napięciem, ale dopiero teraz zacznie się codzienna bieganina za zwolennikami. Właściwie jak zwykle, choć z lękiem, że to jednak inne wybory jak zwykle.

(Tomasz Miłkowski)