Zmarli w 2018

Odznaczony: Srebrnym i Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim i Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Krzyżem Armii Krajowej. Pochowany 3 stycznia 2019   na Cmentarzu Bródnowskim w Warszawie.  

                   Po dwóch latach składa deklarację kandydacką do Stowarzyszenia. W opinii zawodowej napisano, że „posiada dobre przygotowanie fachowe i ze swoich obowiązków wywiązuje się bardzo dobrze”. Członek Stowarzyszenia od 1965 roku (SDP, SDPRL i SDRP).  Członek Klubu Fotografii Prasowej. Do końca obecny w życiu Stowarzyszenia Dziennikarzy RP. Zmarł 30 listopada 2018 r. Pogrzeb odbył się 7 grudnia 2018 – spoczął na Powązkach. (baj)

Foto: Jerzy Michalski / FORUM Najważniejsze jednak było „Tele-Echo”. Wszyscy je oglądali jak „Kobrę” i wszyscy chcieli w nim wystąpić – to była prawdziwa nobilitacja, ale i ryzyko. Bo Irena Dziedzic mimo ciepłego głosu i zniewalającego uśmiechu wyróżniała się błyskotliwą inteligencją, a więc i ciętym językiem. Bywało, że jej riposty i pytania stawiały rozmówców w niełatwej sytuacji (a program przez lata szedł na żywo!). Potwierdza to Tadeusz Pikulski, wieloletni redaktor równie sławnego „Pegaza”: „Irena Dziedzic była fenomenem – pisał Pikulski

         Znałyśmy się z Danusią 88 lat, czyli – rzec można – od narodzin w tym samym, 1930 roku. Ona była córką Stanisławy i Józefa Pośpiechów – tata był księgowym w naszej kalwińskiej (jak mawiają w Warszawie) parafii, zaś mój wujek,  pastor Ludwik Zaunar,  jej drugim proboszczem. Obie rodziny zajmowały mieszkania „służbowe” w lewej oficynie Pałacu Zuga przy ul. Leszno 20 – obie oficyny poległy podczas zagłady Warszawy po Powstaniu, a po wojnie nie zostały, niestety, odbudowane. Do dawnej świetności

Czesław Dondziłło urodził się 7 sierpnia 1943 r. Był absolwentem Wydziału Filologii Polskiej na Uniwersytecie Warszawskim. Pracę zawodową  rozpoczął jako filmograf w Filmotece Polskiej, jeszcze podczas studiów. Pracował tam w latach 1966 - 1970. Jako dziennikarz zadebiutował w miesięczniku „Kamera”, a potem – od początku  – pracował w redakcji „Filmu”. Za cykl felietonów w tym tygodniku „Najlepsze godziny” otrzymał Nagrodę Klubu Krytyki Filmowej SDP im. K. Irzykowskiego za rok 1975.  Potem był pomysłodawcą i autorem cyklu „Kino w telewizji”. Od

Urodził się 28 września 1941 r. Publikować zaczął w roku 1970. W „Sztandarze Młodych”, „Słowie Powszechnym”, „Życiu Warszawy”, „Głosie Szczecińskim”, „Głosie Nauczycielskim”, „Przeglądzie Tygodniowym”, „Przeglądzie Technicznym”. Instytucjonalnie był związany z redakcją miesięcznika „Szkoła Zawodowa”. Pisał o nauczaniu i  wychowaniu, technice, wynalazkach, a  także o sporcie i sprawach społecznych. Pochowany na Cmentarzu Wolskim w Warszawie. baj

Z dziennikarskim stowarzyszeniem  związany od 1955 roku. Aktywny i zaangażowany w badania i dokumentowanie zagłady narodów polskiego, żydowskiego  i mniejszości narodowych (m.in. podczas pracy w Głównej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Polsce). Pracował w Polskiej Agencji Prasowej. Był publicystą w „Rzeczpospolitej”, „Życiu Warszawy”, „Trybunie Mazowieckiej”, magazynie „Inne oblicza historii”, „Polsce wierni”, tygodniku „Przyjaźń”. Pochowany na Cmentarzu Bródnowskim w Warszawie.   baj

  Ryszard podczas Walnego Zebrania Oddziału Warszawskiego SD RP – 12 września 2012 Przez całe życie zaangażowany w sprawy tzw.  „wschodniej ściany” – uważał, że to  ta część Polski  najbardziej ucierpiała  na transformacji ustrojowej. Chciał i działał na rzecz ożywienia gospodarczego i kulturalnego tego regionu  Polski. To tam  urodził się w 1931 roku Ryszard (Kodeń, niegdyś miasto, obecnie wieś w powiecie bialsko-podlaskim). Zmarł 26 sierpnia 2018 roku. Już nie pojedzie na ukochane Podlasie. Absolwent filologii polskiej (Wyższa Szkoła Pedagogiczna w

W redakcji „Gromada – Rolnik Polski” przepracowała kilkadziesiąt lat – specjalizowała się w zakresie prawa rolnego i świadczeń emerytalnych. Wiedza i doświadczenie  sprawiały,  że bardzo wysoko oceniano Jej „pracę i zaangażowanie w podejmowaniu i załatwianiu spraw ludzkich”. Tak napisano w rekomendacji kierownictwa redakcji na kandydatkę do ówczesnego SDP. Pozostała z nami do końca życia. Była absolwentką  Wydziału Dyplomatyczno-Konsularnego Akademii Nauk Politycznych w Warszawie. Pracę w redakcji rozpoczęła w Dziale Listów, Porad i Interwencji. Od  grudnia 1976  roku była zastępcą kierownika