Absolwentka filologii klasycznej na Uniwersytecie Warszawskim, większość swojej zawodowej aktywności poświęciła działalności kulturalnej jako organizator i szef wielu instytucji. Kierowała klubem w domem studenckim przy Kickiego, klubem uniwersyteckim, była dyrektorką Warszawskiego Ośrodka Kultury, jako sekretarz ambasady w Pradze organizowała działalność kulturalną wśród polskich pracowników zatrudnionych w Czechosłowacji. Szczególnie zasłużyła się w historii Akademickiego Chóru Uniwersytetu Warszawskiego, była w grupie inicjatorów reaktywowania tego chóru, chórzystką i jego kierownikiem organizacyjnym, a po latach współtwórczynią i i pierwszą prezes Towarzystwa Przyjaciół Chóru UW. Ostatnie kilkanaście lat działalności zawodowej Olimpii to praca w domu dziecka, w tym kierowanie tą placówką. Poza pracą zawodową jej pasją była działalność społeczna. Cechowała Ją pryncypialność i niezmienność lewicowych przekonań. Na przekór wielu przeciwnościom z zaangażowaniem działała w Stowarzyszeniu „Pokolenia”, przez lata pełniąc funkcję przewodniczącej jego warszawskiej organizacji.

(Seweryn Kowalski)