Powtarza się to co dwa lata, czyli w rytmie olimpiad letnich i zimowych. Zapierająca dech inauguracja, artystyczne wyścigi na najwyższym poziomie, przemarsz zawodników, a potem clou, czyli zapalenie znicza. Oczywiście, poprzedzone przemowami. Tak też było i w tym roku. Było imponująco, pięknie i wzniośle. Przemówienia przewodniczących Komitetu Olimpijskiego i Komitetu Organizacyjnego ulatywały w niebo od słów ciepłych, krzepiących, niemal czułych. Cóż, dobrze pomarzyć od czasu do czasu o świecie poza mrowiem konfliktów, sprzeczności, wojen, przemocy i nienawiści. Taka jest ze swej istoty idea olimpijska. Ale są jeszcze regulaminy. Okazuje się, że zawodnikom nie wolno opłakiwać ofiar wojen. Za to grozi dyskwalifikacja. (Tomasz Miłkowski)

Zapraszamy na spotkanie Salonu Dobrej Prasy im. Walerego Pisarka. 19 lutego 2026 o godzinie 13.00. w Muzeum Niepodległości: X Pawilon Cytadeli ul. Skazańców 25. Radosław Jarosz poprowadzi rozmowę z redakcją pisma „Zdanie”, kierowaną obecnie przez dra Pawła Sękowskiego.

W odległości kilometra od miejsca gdzie teraz mieszkam, jest dziesięć punktów, w których można kupić mocny alkohol, a jeden z nich jest czynny całodobowo. To bardzo pomyślna okoliczność. Zamierzam bowiem zacząć pić wódkę. Może nie całodobowo, ale regularnie, codziennie i w dużych ilościach. Powiecie, że wpadnę w alkoholizm? Nie przypuszczam. Jarosław Kaczyński, który wystąpił kiedyś publicznie jako autorytet w dziedzinie alkoholizmu, uświadomił mi, że mężczyzna staje się alkoholikiem dopiero po 20 latach solidnego picia, a kobieta po dwóch latach. Ponieważ, jak sądzę, wciąż jestem mężczyzną – na co może wskazywać to, że staram się rozumować logicznie, rano, w południe i wieczór wszystko mnie boli, codziennie muszę się golić i guziki mam po prawej stronie – to niebezpieczeństwa większego nie ma. Jeśli stanę się alkoholikiem po 20 latach od teraz, to będę miał prawie stówę, a takich alkoholików to nawet pokazują w telewizji.

Relacja z wystawy, która czynna była w Zamku Królewskim w Warszawie do 8 lutego 2026 r.

Żaden inny hiszpański pisarz i poeta nie zdobył takiej sławy jak Miguel de Cervantes (1547-1616). Został upamiętniony na wiele sposób; m. in. ma swój pomnik w centrum Madrytu, a Nagroda Cervantesa jest najwyższym wyróżnieniem literackim, wręczanym tradycyjnie przez hiszpańską rodzinę królewską. Chociaż pisał sztuki teatralne, opowiadania i poematy, do historii przeszedł dzięki powieści o przygodach błędnego rycerza z La Manchy Don Kichota. Podobno jeszcze przed wydaniem książki w 1605 roku inny pisarz - Lope de Vega - powiedział, że nikt nie będzie chciał tego czytać, ale oczywiście się pomylił.

Tego jeszcze nie było, przynajmniej za naszych czasów. Bo w przeszłości i owszem, posłowie ościennych państw poczytywali za swój obowiązek wypowiadać się zdecydowanie i nakierować niekoniecznie rozumnych maluczkich na jedynie słuszną drogę. Czy to oznacza otwarcie kolejnej puszki Pandory (a nie z Pandorą, jak sugerował pewien minister), nie wiem. Ale bardzo to zasmucające, że dochodzi do tak wyraźnego naruszenia dobrych obyczajów dyplomatycznych. Pewnie, jak to już nieraz bywało, wszystko rozejdzie się po kościach. A jeśli nie? Trudno będzie pozostawać w pozycji biernej. Szczególnie niedogodna to pozycja dla prawicy. Zawsze tak gromko wzywała do wstawania z kolan, a na kolana ją ciągnie. (Tomasz Miłkowski)

Historia świata jest pełna szaleńców. Ale i nasza, własna, osobista historia też nie jest od szaleństwa wolna. Najczęściej, paradoksalnie, prywatne szaleństwo ma wydźwięk pozytywny. Szaleję za tobą… - któż by się oburzył, słysząc takie wyznanie. Janek zwariował na punkcie muzyki Mozarta… - nie zazdrościmy, ale rozumiemy. Nie bądź kretyn, chodź na piwo… Kiedy w 2015 r. ukazała się moja zakopiańska biografia Stanisława Ignacego Witkiewicza, niemal na każdym spotkaniu autorskim musiałem się tłumaczyć z jej tytułu: Wariat z Krupówek. Że niby tak okropnie spostponowałem Witkacego. W tłumaczeniu się pomagało nie to, że tak Witkiewicz sam siebie nazywał, ale odniesienie personalne: wybierałem na sali jakąś panią, najpierw ją z góry przepraszałem, po czym mówiłem: czy, gdybym – proszę o wybaczenie – powiedział kiedyś: kocham panią jak wariat – czy byłaby to samokrytyka, czy wyraz głębokiego uczucia?

Rozpoczęliśmy już 2 lutego 2026 roku. A więc warto się zastanawiać, które publikowane recenzje będzie można zgłosić do udziału w konkursie. Zapraszamy młode krytyczki i młodych krytyków teatralnych, a także osoby publikujące teksty o spektaklach, festiwalach teatrach (do 35 roku życia włącznie!) do udziału w XIII edycji naszego konkursu.

W Domu Kultury Śródmieście przy Smolnej (wejście od Al. Jerozolimskich vis a vis Muzeum Narodowego) jeszcze do 5 lutego można oglądać wystawę pod tym tytułem autorstwa warszawskiej dziennikarki - malarki Alicji Wejner.

Uprzejmie informujemy, że 6 lutego br. o godz. 11.00 jest możliwość bezpłatnego zwiedzania czynnej w Zamku Królewskim w Warszawie wystawy „Niech nas widzą. Wizerunek, strój, ciało” – bogato prezentującej symbolikę ubioru od szat królewskich po ekstrawaganckie stroje współczesnych projektantów – polskich i światowych.Wystawa jest bardzo rozległa, zawiera 250 dzieł umieszczonych w 8 salach, a oprowadzanie przez kuratorkę ekspozycji trwa ok. 2,5 godziny.Liczba zgłoszeń ograniczona! Osoby chętne prosimy o potwierdzanie obecności pod adresem: sdrp.warszawa@dziennikarzerp.pl oraz hankaswieszczakowska@op.pl w terminie nieprzekraczalnym do 2 lutego br.

Prawie jak opera mydlana. Albo dąsy w piaskownicy. Najpierw wyglądało to na błąd techniczny, potem było dość zabawnie, ale na koniec coraz smutniej. Czy tak zawsze muszą kończyć drogę nowe projekty polityczne, czy nie mają szans dłuższego trwania i wypróbowania sił, nim rozsadzą je wewnętrzne tarcia i brak doświadczenia? Może nie wszystko stracone, może chwila spokojnej refleksji pomoże wybrnąć z tej sytuacji. Komentatorzy myślą z troską o Polsce 2050, bo na oczach wszystkich okazuje bezradność wobec kryzysu, którego nikt jej nie narzucił ani nie spowodował z zewnątrz. Pewnie podobnie myślą członkowie koalicji, świadomi, że przecież tak wiele zależy od umiejętności porozumienia. (Tomasz Miłkowski)

Nie, nie będzie o Oranżutanie ani o Zwierzoczłekoupiorze. Ostatnio paleontolodzy odkryli coś, co kładzie na łopatki całą dotychczasową teorię ewolucji homininów, w myśl której im byliśmy nowocześniejsi tym mieliśmy większe mózgi, a dokładniej: tym większy był stosunek wagi mózgu do wagi ciała, a jeszcze dokładniej: tym większy był nasz wskaźnik encefalizacji (EQ). Im większy mieliśmy wskaźnik encefalizacji, tym byliśmy bardziej ludzcy. Wskazuje on na to, ile razy większy lub mniejszy jest przeciętny mózg osobnika danego gatunku od mózgu, jaki mają zwierzęta o rozmiarach typowych dla tego gatunku. Określa to wzór, opracowany przez Harrego Jerisona, profesora z Uniwersytetu w Los Angeles. Jest to ułamek, w którym w liczniku jest masa mózgu, a w mianowniku masa ciała, pomnożona przez współczynnik 0,12 i podniesiona do potęgi 0,67. Czynniki te określają, czy dany gatunek odbiega w górę czy w dół od wartości, jakie mają przeciętnie zwierzęta o zbliżonej masie ciała. Jeśli wartość współczynnika wynosi powyżej jedności, oznacza to że mózg jest ponad przeciętną.