Jeśli chce się kogoś dotkliwie obrazić, dość powiedzieć, że jego czyny są „polityczne". Tak jakby działania zgodne ze sztuką osiągania celów było samo w sobie naganne. Teraz jednak na czoło słów szpetnych może gwałtownie awansować „biznes”, zwłaszcza po zmianie warty za oceanem. Teraz, jeśli ktoś się kieruje biznesem, czyli działa zgodnie ze swoim (lub jakiejś zbiorowości) interesem, zasługuje na potępienie. Jeśli ani polityka, ani biznes nie nadają się na narzędzia planowania ludzkich czynów, to co pozostaje? Przypadek, los szczęścia, nie wiadomo co? Słowa nas sądzą, pisał kiedyś Norwid, ale to my nadajemy im znaczenia. Tomasz Miłkowski

Doświadczony dziennikarz, reporter, autor wywiadów i redaktor poszukuje stałej pracy. Lekkie pióro, solidność i wszechstronność tematyczna, pomysły. Współautor książki „Paweł Zagumny. Życie to mecz". Kontakt: red. Cezary Kubaszewski, tel. 608 354 645, e-mail: czarekkuba@wp.pl

. W imieniu Zarządu Oddziału Warszawskiego SDRP serdecznie zapraszam na tradycyjne spotkanie noworoczne i galę finałową trzeciej edycji Nagrody im. Karoliny Beylin, ustanowionej przez Zarząd OW z myślą o honorowaniu wybitnych osiągnięć dziennikarzy stolicy. Laureatką tegorocznej edycji Nagrody została EWA KIELAK-CIEMNIEWSKA, redaktor naczelna i wydawca miesięcznika „Stolica". Gala finałowa odbędzie się 23 stycznia 2025 r. w Domu Dziennikarza w Warszawie przy ul. Foksal 3/5. Początek wydarzenia o godz. 11.30. Łączę najlepsze życzenia z okazji Nowego Roku Tomasz Miłkowski - przewodniczący Zarządu OW SDRP Warszawa, 7 stycznia 2025 Mecenasem Gali jest Izba Wydawców Prasy Plakat, logo i dyplom zaprojektował artysta grafik Janusz Golik.

Pytanie wraca jak bumerang. Prawo prasowe definiuje dziennikarza jako osobę zatrudnioną przez redakcję. I od razu otwiera się morze pytań. A freelanserzy? A blogerzy? Co z nimi? Czy też mają zapewnioną ochronę prawną źródła informacji? A w przypadku utraty pracy, gdzie mogą szukać pomocy? Z artystami wygląda sprawa jaśniej - w przygotowywanej ustawie otrzymują pomoc pod warunkiem uzyskiwania minimalnych przychodów w okresie poprzedzajacym ich utratę, która daje im tytuł prawny do bycia profesjonalnym twórcą. A dziennikarz wciąż na lodzie. Nie ma Rady Prasowej przy premierze. Radę Etyki Mediów jedni uznają, drudzy nie uznają. Słowem - węzeł gordyjski na miarę Aleksandra Wielkiego. (Tomasz Miłkowski)

Zaniepokojenie polityzacją państwowych mediów oraz brak ich przejrzystości. To jedne z przyczyn, w związku z którymi Parlament Europejski i Rada UE opublikowały europejski akt o wolności mediów (EMFA), który wszedł w życie 7 maja 2024. W Polsce organem odpowiedzialnym za wdrażanie zmian dotyczących nowych regulacji wynikających z EMFA jest Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego. W piśmie z dnia 17 czerwca 2024 roku Podsekretarz Stanu Andrzej Wyrobiec pisze, że ministerstwo chce wprowadzić odpowiedni model urzeczywistniania zmian, a nie tylko realizację wytycznych od Unii Europejskiej. Pluralizm i przejrzystość mediów to główne cele EMFA oraz zobowiązania, które trzeba wprowadzić do polskiego stanu prawnego. Dodaje w oświadczeniu Podsekretarz Stanu.

Zapraszam Krytyczki i Krytyków teatralnych, a także publikujących teksty o teatrach miłośników Melpomeny do udziału w XII edycji konkursu im. Andrzeja Żurowskiego na recenzje teatralne. Konkurs ogłoszony został 15.01.2025 roku, a zgłoszenia można nadsyłać do 15 maja br.

PROM Kultury Saska Kępa kursuje dopiero do 10 lat. Właśnie obchodził rocznicę powstania, choć wszystkim obecnym, bywalcom i przelotnym tylko ptakom zdawało się, że to miejsce kusi publiczność i artystów od bardzo wielu lat. Twórcom tego stacjonarnego promu udało się zdobyć autentycznych zwolenników i sojuszników. Czym jest dzisiaj ów PROM, oferujący smakołyki artystyczne, muzyczne, teatralne czy filmowe, niechaj świadczą obecni na jubileuszowej estradzie artyści, a wśród nich: Natalia Sikora, Stanisław Soyka czy Magda Umer oraz prowadzący: Krzysztof Tyniec i Magdalena Smalara, która porywająco zaśpiewała song Agnieszki Osieckiej „Dziś prawdziwych Cyganów już nie ma". Może i nie ma, ale są prawdziwi PROM-otorzy. (Tomasz Miłkowski)

Po mrocznej niczym proroctwa Pytii delfickiej uchwale Państwowej Komisji Wyborczej zawisło pytanie, czy Minister Finansów wypłaci, czy nie wypłaci PIS-owi dotacji. Komisja wątłą większością głosów zaakceptowała postanowienie Izby Kontroli Nadzwyczajnej Sądu Najwyższego, która uznała, że PIS-owi pieniądze się należą. W tej samej jednak uchwale Komisja stwierdziła, że nie wie, czy Izba miała prawo w ogóle coś postanowić. To w istocie kompromitujące, bo prawo nie pozostawia miejsca na wątpliwości: skoro Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (a unijny oznacza, że również polski) orzekł, że Izba nie jest sądem, tym samym nie może w żadnej sprawie wyrokować. Członkowie Komisji Wyborczej złapali się we własne sidła. (Tomasz Miłkowski)

Na początku nowego roku, idąc na urlop w związku z wyborami prezydenckimi, muszę się przyznać do paru rzeczy. I z góry proszę o wybaczenie tego mocno spóźnionego coming-outu. Nie pisałem tego wcześniej expressis verbis, ale zapewne wielu moich czytelników (wiem, wiem, wielu moich czytelników to oksymoron, czyli wyrażenie wewnętrznie sprzeczne) już z zamieszczanych tu publikacji wie, że jestem osobą kiepsko reformowalną i mocno konserwatywną, choć pisząc o sztucznej inteligencji, genetyce i Grzegorzu Braunie usiłowałem się przedstawić jako postępowiec. Ale tak naprawdę, w głębi duszy, nie akceptuję niektórych obowiązujących od niedawna norm. A ponieważ jako człowiek niepracujący i od pewnego czasu niepodległy, czuję, że mogę na swoim podwórku manifestować swoją wolną wolę, więc manifestuję.

WESOŁYCH ŚWIĄT I SZCZĘŚLIWEGO NOWEGO ROKU (kliknij "więcej")

Warszawskie biuro naszego Stowarzyszenia będzie nieczynne od 23 do 31 grudnia br.

No i znów mamy święta. Jak od lat kłótliwe, ale pewnie przy stole swary ustaną albo pójdą na chwilę w kąt. W Polsce święta obchodzą niemal wszyscy, wierzący i niewierzący, a nawet zawołani ateusze jak ja. Taki mamy klimat. Lubimy pomyśleć, że warto się poprawić albo żeby coś się wokół poprawiło. Pewnie dlatego nieśmiertelna okazała się „Opowieść wigilijna” Dickensa. Podobno napisał ją w pośpiechu, aby spłacić długi karciane. Ale może to tylko plotka rozsiewana przez zazdrośników, którym nigdy nie udało się napisać czegoś tak celnie trafiającego do serc czytelników. Mimo że to literackie monidło, sentymentalna ramota. Ale jakże ponętne. Wesołych świąt! (Tomasz Miłkowski)