Urodziła się 1 stycznia 1944 roku w Wołkowysku, zmarła 2 stycznia 2013 roku w Warszawie. Teresa Torańska – legenda polskiego dziennikarstwa.
Mówiła w ostatnim wywiadzie, opublikowanym 8 grudnia 2012 roku w „Krytyce Politycznej”: „Dziennikarstwo to moja potrzeba życia, moja grupa krwi. Codziennie mnie pobudza. Od nowa”.
„Grzebała w życiorysach” i ciągle „odkrywała, że historia jest niedopowiedziana”. Próbowała zbierać te fragmenty, które zostały i je sklejać”. Efekty pasjonowały czytelników na całym świecie. Zbiór wywiadów „Oni” (1985) z byłymi komunistycznymi dygnitarzami o ich roli w budowaniu Polski Ludowej stał się obowiązkową lekturą prawie nas wszystkich. Potem byli „My”(1994), „Byli” (2006), „Są” (2007) i wreszcie „Jesteśmy. Rozstania 68” (2008). Niedoszła pianistka i jak mawiała, dziennikarka z przypadku prowadziła rozmowy mądre, uważnie słuchała rozmówców. Wszystkim „chciała spojrzeć w oczy”. Nie zdążyła spojrzeć w oczy obecnemu premierowi.
O współczesnym dziennikarstwie miała nienajlepszą opinię: „Dziennikarstwo stało byle jakie, więc i etyka naciągana. Celem tego dziennikarstwa jest sprzedanie się” – mówiła w ostatnim wywiadzie. Już nie będzie dawała nam przykładu. Szkoda.
(baj)
