Elżbiety Wantoły-Kaczmarczyk

Naszej koleżanki i pracownika

naszego stowarzyszenia od ponad 2 dekad

Rodzinie i Najbliższym

składamy wyrazy głębokiego współczucia

Zarząd i pracownicy

Zarządu Głównego i Oddziału Warszawskiego

Stowarzyszenia Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej

Artykuł Elżbieta Wantoła-Kaczmarczyk pochodzi z serwisu Stowarzyszenie Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej.

W dziale zagranicznym ŻW każdy potrzebował codziennego kontaktu z zachodnią prasą, ale dział dostawał tylko po jednym egzemplarzu każdego tytułu. Kto wycinał przydatne sobie artykuły, pozbawiał tej szansy kolegów.
Była połowa lat osiemdziesiątych, kapitalizm już mrugał zza kotary, obiecując dostęp do technologii „za dewizy”. – Trzeba kupić kopiarkę – zdecydowała Ewa i uznała, że uda mi się przekonać o tym naczelnego. Rzeczywiście, Leszek Gontarski, nie protestował. „Kupimy, jak załatwisz z kim trzeba” – powiedział i po paru dniach sprowadził kogoś takiego, pana wcale nie smutnego, choć wiadomo skąd był. Zapewnił mnie, że zezwolenie dostaniemy (bo kopiowanie druków tego wymagało) i że da nam sprzęt do plombowania pomieszczenia z kopiarką, byśmy mogli z niej korzystać zawsze, gdy potrzebna. – Jakie „pomieszczenie z kopiarką”? – zapytałem. – Tu będzie stała, w naszym pokoju. Oddzielnego nie ma w redakcji – powiedziałem. I to był koniec negocjacji.

Badania pokazywały, jak bardzo chcieli wtedy ludzie czytać o zagranicy. Nasz dział miał codziennie kolumnę na dwa artykuły, jeden u góry, drugi na podwał – i dwa komentarze, każdy na pół zewnętrznej szpalty. Na weekend dostawaliśmy prawie dwa razy więcej miejsca. I szedł też wtedy felieton o sprawach zagranicznych. Jeszcześmy byli daleko od NATO, ale wiatry przynosiły nadzieje na zmiany. Wiewiórki opowiadały o polskich szansach na dołączenie do UE. Dodawaliśmy pędu wiatrom, przydawaliśmy wiarygodności wiewiórkom. A Ewa, po doświadczeniu z dwóch zagranicznych placówek korespondenckich, znalazła się w gronie najbardziej znanych publicystów ŻW.

Wiele się później zmieniło w jej życiu prywatnym, co wpłynęło też na tematykę jej publikacji. Pisała o gospodarce, robiła wywiady z jej asami. Była aktywna w klubie łączącym wielu dziennikarzy piszących o zagranicy: Polskim Klubie Publicystów Międzynarodowych

Relacjonowała swoje rozmowy z wybitnymi postaciami ekonomii, kultury, ze zwykłymi ludźmi, z którymi łączyły ją wspólne zainteresowania. Wydała zbiór takich tekstów. Gdy ukazała się ta książka, poprosiła mnie, bym poprowadził spotkanie z czytelnikami w Klubie Księgarza na rynku warszawskiego Starego Miasta. Poczułem się bardzo wyróżniony. Było dużo gości. Wracałem do tego wydarzenia w rozmowach z Ewą, póki mogliśmy się oboje cieszyć takimi i podobnymi wspomnieniami. Lubiliśmy się.

A kopiarka pojawiła się, gdy redakcja ŻW została przeniesiona z Marszałkowskiej 3/5, budynku od zawsze dzielonego przez dziennikarzy na piętrze i drukarzy na parterze, do pobliskiego kina Klub, czyli Klubu Garnizonowego. Tam gazeta przeszła komputeryzację.

Niewiele później przestała się ukazywać. Ewa Boniecka-Bromke pracowała wtedy w redakcji „Sukcesu”, potem w „Warsaw Business Journal”. Ale czuła się ciągle dziennikarką „Życie Warszawy”. Powtórzyła mi to spory czas temu, przy jednej z ostatnich okazji.

Ryszard Bańkowicz

Artykuł Ewa BONIECKA-BROMKE (ur. 13.02.1934 zm. 2.11.2024) pochodzi z serwisu Stowarzyszenie Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej.

W okresie późniejszym współpracowała z wieloma tytułami prasowymi m.in. z „Trybuną”. Przez lata swojego długiego życia była pracownikiem Polskiej Akademii Nauk. Autorka wielu książek m.in.” Była taka Polska”(szkice o PRL-u,) Zanim zostanie zapomniany- biografia premiera Józefa Cyrankiewicza. Działała też w Towarzystwie Kultury Świeckiej. Ostatnie lata życia spędziła w Domu Seniora PAN w Konstancinie. W pamięci bliskich i znajomych pozostanie jako osoba niezwykle ideowa i aktywna nieraz zmagająca się z przeciwnościami losu.

Włodzimierz Syzdek

Artykuł Eleonora Syzdek pochodzi z serwisu Stowarzyszenie Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej.

Odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia,
Medalem Przyjaźni Polsko-Włoskiej jak również medalami zasłużony dla miast Argenteuil, Pizy i Cassino.

Był człowiekiem niezwykle skromnym i dobrym. Swoim odejściem spowodował ogromny smutek i ból u swoich najbliższych.

Zgodnie z życzeniem Zmarłego uroczystości żałobne odbędą się w Bazylice Świętogórskiej w
Gostyniu w dniu 10 lipca 2024 o godzinie 11- tej a następnie na Cmentarzu Parafialnym w Gostyniu.

O czym zawiadamia pogrążona w głębokim smutku
Żona z Córkami i całą Rodziną

Artykuł Paweł Wasielewski pochodzi z serwisu Stowarzyszenie Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej.

 

Przez ostatnich 30 lat był związany ze „Społem”, redagując miesięczniki: „Społem”, „Rolnik Spółdzielca” i ”Społemowiec”. Przez wiele lat, zgodnie ze swoimi przekonaniami,  był  związany ze Stronnictwem Demokratycznym, dla którego redagował przez dwa lata „Myśl Demokratyczną”.

Nie ograniczał się tylko do działalności dziennikarskiej. Już jako student prawa  uczestniczył w pracach Studenckiego Stowarzyszenia Przyjaciół ONZ UW. Znajomość problematyki międzynarodowej pogłębił w trakcie pracy w PAP.

Kiedy zaś związał się ze „Społem”, upowszechniał idee spółdzielczości pracy  poprzez spotkania w Muzeum Historii Spółdzielczości, udział w konferencjach i sympozjach.

Potrafił współpracować z przedstawicielami różnych  ruchów politycznych, a w czasie narodzin „Solidarności” także z rozumnymi przedstawicielami tego nurtu. W dyskusjach redakcyjnych nie tracił cierpliwości i szacunku dla oponentów.

Żegnaj Darku, druhu lat młodości…

Jerzy Pardus

Źródło zdjęcia: https://pl.linkedin.com Darek Gierycz – Społemowiec Warszawski

Artykuł Dariusz Gierycz pochodzi z serwisu Stowarzyszenie Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej.

Jako dziennikarz „Słowa Powszechnego” towarzyszył papieżowi w jego 45 pielgrzymkach apostolskich. Był członkiem ekip dziennikarskich w imprezach rajdowych na świecie, obserwując udział w nich Sobiesława Zasady.

Znajdował czas na pisanie książek. W jednej z nich: „Józef Hofmann geniusz zapomniany” przypomniał wirtuoza fortepianu, kompozytora, pedagoga i wynalazcę, m.in. w dziedzinie motoryzacji. Hofmann urodził się w Krakowie, większość życia spędził w USA. Ostatnia książka Jana Żdżarskiego, zatytułowana „Rajd przez życie. Wspomnienia reportera”, została wydana w 2016 r.

Pracując w „Słowie Powszechnym” Janek współpracował z redakcjami: dziennika „Sport”, tygodnika „Motor”, redakcją sportową TVP oraz z Polskim Komitetem Olimpijskim.

Poznaliśmy się ponad 50 lat temu. Nie uprawiał żadnego sportu, nawet się nim zbyt nie interesował. Inteligentny, oczytany, przyjacielski. Spotykaliśmy się kilkadziesiąt razy w roku i nigdy się nie pokłóciliśmy.

Byliśmy pierwszymi Polakami, którzy wzięli udział w fińskim Rajdzie Arktycznym (Tunturi Ralli) w 1972 r. Dziennikarze musieli przejechać pierwsze 500 km rajdu trasą, jaką za nami jechali uczestnicy ze Skandynawii. Niestety, drobny defekt w moim „Fiacie 124” już na 120 km uniemożliwił dalszą jazdę.

Jan Żdżarski był członkiem SDP, a od 1983 r. – SDRP.

Andrzej Martynkin

Zdjęcie pochodzi ze strony internetowej Lubimy czytać.

Artykuł Jan Żdżarski pochodzi z serwisu Stowarzyszenie Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej.

Urodził się 6 kwietnia 1929 roku w Chojnie koło Pińska, gdzie jego ojciec był sekretarzem gminy. W czasie wojny uczył się na tajnych kompletach. W 1946 roku przeniósł się z rodziną do Warszawy. Ukończył Liceum im. Adama Mickiewicza. Studiując na Wydziale Historii Sztuki Uniwersytetu Warszawskiego, w latach 1949-1952 jednocześnie pracował w Muzeum Narodowym. Pociągało go dziennikarstwo. Pracę w tym zawodzie rozpoczął w „Trybunie  Wolności” w dziale korespondentów. Szlify dziennikarskie zdobywał w „Trybunie Mazowieckiej” począwszy od 1956 roku. Pracował w kilku działach m. innymi informacji, depeszowym i kulturalnym. Uprawiał różne formy dziennikarstwa: informację, publicystykę, wywiad, reportaż, felieton, fotoreportaż. Był członkiem kolegium redakcyjnego, pełnił funkcje kierownicze m.in. w oddziałach terenowych „TM” w Ciechanowie, Pułtusku i Pruszkowie a także funkcję redaktora naczelnego dwutygodnika „Strażak” – ogólnopolskiego pisma Związku Ochotniczych Straży Pożarnych. Współpracował m. innymi z redakcjami „Sztandaru Młodych” (korespondent terenowy), i „Dookoła Świata”.
W latach 1976 – 1983 pracował w Komitecie do Spraw Radia i Telewizji „Polskie Radio i Telewizja”. Przez 6 lat był zastępcą red. nacz. Naczelnej Redakcji Programów Oświatowych i Popularnonaukowych PR (zaangażowany w związku z uruchomieniem Programu IV PR). Od kwietnia 1982 r. w tej samej naczelnej redakcji był st. publicystą, autorem wielu audycji z cyklu: „Uczeni w anegdocie”, „Ludzie, epoki, obyczaje”, „Radiowe portrety Polaków”, felietonów z cyklu „Kalendarz Kultury Polskiej”, „5 minut o nauce”, magazynu „Radiolatarnia”.
Po 8 latach pracy w Radiu powrócił do dziennikarstwa gazetowego. Od października 1983 r. kierownik działu krajowego miesięcznika „Zarządzanie”, którego wydawcą był Instytut Organizacji Przemysłu Maszynowego „Orgmasz”, a następnie Państwowe Przedsiębiorstwo Wydawnicze „Rzeczpospolita”. Od 1986 r. równolegle z pracą w „Zarządzaniu” pełnił funkcję st. red. depeszowego w dzienniku „Rzeczpospolita”. Oba te zajęcia łączył do przejścia na emeryturę w maju 1990 r.
Członek SDP 1958 – 82, Stowarzyszenia Dziennikarzy RP od 1983 r.
Odznaczony między innymi Złotym Krzyżem Zasługi (1973), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1986), srebrną odznaką „Za zasługi dla woj. Warszawskiego”, srebrnym medalem zasługi dla Pożarnictwa, Honorową Srebrną Odznaką TKKF.
W wolnych chwilach miał też swoje hobby, w młodości: szybownictwo, spadochroniarstwo, sporty wodne, narty, w „jesieni życia” działka, rower, łódka. Do czasu, aż wzrok mu na to pozwalał, chętnie czytał. Pasjonowała go beletrystyka, prace popularnonaukowe z dziedziny społecznej, historia, “wgryzał się” także chętnie w tajniki historii wszechświata od wielkiego wybuchu do czarnych dziur.

Artykuł Tadeusz Bonik pochodzi z serwisu Stowarzyszenie Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej.