Urodził się 15 grudnia 1929 roku w Grudziądzu. Absolwent Wydziału Dziennikarstwa (1953) oraz Wydziału Historii (1955) Uniwersytetu Warszawskiego.

W 1953 roku związał się z Polską Agencją Prasową, której w latach 1960-1965 był korespondentem w Niemieckiej Republice Demokratycznej oraz w Berlinie Zachodnim. W latach 1971-1977 oraz 1986 – 1990 był korespondentem PAP w ówczesnej stolicy RFN, Bonn. Znając doskonale tematykę niemiecką dał się poznać jako bystry obserwator niemieckiej sceny politycznej. W latach 1967 – 1968 Eugeniusz Guz był stypendystą Instytutu Historii Europejskiej w Moguncji.

Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, laureat nagrody Klubu Publicystów Międzynarodowych Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich.

Publikował artykuły na łamach prasy codziennej oraz periodycznej, w tym ostatnio w Przeglądzie oraz Res Humanie. Był autorem ponad piętnastu książek dotyczących m.in. problematyki niemcoznawczej, historii najnowszej i prasoznawstwa. W bibliotekach można natknąć się m.in na „Metamorfozy Niemca za Łabą” (1971), „Winni szukają winnych” (1972), „Trzeci koszyk” (1977), „Zamach na papieża” (1983), „Prasa zwana wolną” (1985), „Strzały na Placu św. Piotra” (1987), „Londyński rodowód PRL”(2014) czy „Sojusz Hitler-Stalin. Błędy i przeoczenia historyków” (2017).

Niezwykle miły i koleżeński, zawsze gotowy do obrony własnego zdania, pozostanie z nami w pamięci jako człowiek, dla którego dziennikarstwo i historia były wielką, życiową pasją

Pochowany 29 września 2023 roku na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Koleżanki i koledzy ze Stowarzyszenia Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej

(11 kwietnia 1929 – 26 maja 2023)

Andrzej Dobrzyński był reporterem miejskim w „Robotniku” (1948), potem reporterem w „Rzeczpospolitej” (1949 – 1950). Pracował w „Głosie Pracy” i ‘Kurierze Polskim”, dziesięć lat był wiceszefem „Sztandaru Młodych” (nie chciał być naczelnym), potem został Szefem „Radaru”.

W marcu 1975 roku powierzono Mu kierowanie redakcją tygodnika „Prawo i Życie”. I jako prawnik uczył nas szanowania zasad i prawa. Za to właśnie w roku 1987 otrzymał Nagrodę im. Bolesława Prusa. To Jemu zawdzięczała redakcja umocnienie pozycji na rynku mediów i opinię pisma opiniotwórczego, a także znaczące zwiększenie jednorazowego nakładu.

Miał bogaty życiorys, wiele odznaczeń i nagród. Redaktor Senior od 1 listopada 1993 roku był na emeryturze, ale nadal pozostał aktywny. Zawsze mogliśmy czerpać z Jego doświadczenia i rad.

Pytam sama siebie – dlaczego? Jeszcze niedawno spotykaliśmy się na Sadach Żoliborskich i w Domu Dziennikarza. Na ostatnim spotkaniu świątecznym płacił składki i uścisnął Joasię Węgrzyniak mówiąc: „To już kochana, chyba moje ostatnie składki”. Trudno będzie Go zastąpić.
(Barbara Janiszewska)

 Był autorem i twórcą programów, takich jak Gra o milion, Plusy i Minusy.

Był także podróżnikiem. Autor dokumentalnego cyklu filmowego o Azji – „Tam, gdzie żyją Tygrysy”.

Był prawie do końca aktywny w Stowarzyszeniu Dziennikarzy RP, dzieląc się z nami swoim doświadczeniem i wiedzą.

Odszedł bardzo dobry dziennikarz , globtroter, życzliwy Człowiek.

(Barbara Janiszewska)

Jak pisał w notach autorskich: „Warszawiak od paru pokoleń. Po studiach ukończonych na Uniwersytecie Warszawskim, przez całe życie zawodowe dziennikarz, długoletni redaktor magazynu IMT Światowid, w którym popularyzowano turystykę krajoznawczą, krajową i – rodzącą się na dobre w latach 70. – zagraniczną. Kiedy po transformacji ustrojowej Światowid został zamknięty, dziennikarze znaleźli pracę w innych redakcjach. Jednak zbliżone zainteresowania krajoznawcze oraz historyczne sprawiły, że po latach – już na początku naszego stulecia – kilkuosobowe grono wraz z dawnym szefem zaczęło wspólnie pisać książki. Kazik został współautorem książek przewodnikowych, m.in. „Dlaczego Polska? Kalejdoskop”, „Kierunek Polska”, „Mazowsze”, „Śladami Chopina”, „Śladami słynnych zbrodni”, „Najwspanialsze miejsca pielgrzymkowe”, „Miejsca papieskie”, „Pola i miejsca bitewne w Polsce”, „Miejsca niesamowite. 51 pomysłów na podróż z dreszczykiem”,
„Zagadki kryminalne PRL”. Powstawały też wspólnie książki i albumy popularyzujące historię i wędrówki po miejscach historycznych, m.in. „Wielcy Polacy”, „Krzyżacy. Historia, zamki, bitwy”, „I i II wojna światowa. Polska i Polacy”, „Najwspanialsi polscy artyści”. Z biegiem lat autorów jednak ubywało i w ostatnim dziesięcioleciu pisaliśmy już tylko w dwuosobowym składzie – publikując takie książki jak: „Ta nasz młodość”, „Budujemy drugą Polskę”, Maluchem do raju. Czym i jak podróżowano w PRL-u”, czy wreszcie ostatnią wspólną, wydaną w 2021 roku książkę, „13 dni, które zmieniły Polskę. Gra o powstanie ‘44”. W nocie Od autorów nie napisaliśmy o powstaniowych
wątkach rodzinnych. Teraz jednak warto przypomnieć fakt, że Kazik – jako ośmiolatek – przedzierał się wraz z rodziną podczas powstania kanałami, żeby szczęśliwie ocalić życie… Spotykaliśmy się w gronie dawnych pracowników Światowida, po raz ostatni już w czasie pandemii. Był człowiekiem serdecznym, kochał zwierzęta i ten temat powracał często w naszych rozmowach. Red. Kazimierz Kunicki pochowany został 2 lutego br.  na Powązkach Wojskowych w Warszawie.
(Współautor książek – Tomasz Ławecki oraz pozostająca podobnie jak Kazimierz Kunicki w SDP RP Barbara Stettner-Stefańska)
Na zdjęciu – Kazimierz Kunicki z kochanym czworonogiem