W Stowarzyszeniu Dziennikarzy Polskich był od 1976 roku. Był z nami w Oddziale Warszawskim Stowarzyszenia Dziennikarzy RP do końca. Warto w tym miejscu przytoczyć fragment rekomendacji  wymaganych  wówczas od kandydatów na członka SDP. „Redaktor Marek Rymuszko jest dziennikarzem, od którego starsi wiekiem i stażem koledzy mogą się wiele nauczyć. I uczą się, ponieważ redaktor Rymuszko, legitymujący się znacznym dorobkiem publicystycznym, nie chomikuje rad dotyczących meritum poruszanych w artykułach spraw jak i formy dziennikarskiego  przekazu”. (Wiesław Łuka, 4 grudnia 1975). Zaś naczelny „Głosu Pracy” napisał: „Redaktor Marek Rymuszko kierował się zawsze interesem społecznym oraz dobrem ludzi, których losem interesował się w każdym wypadku”. (5 grudnia 1975).

Może czytając te rekomendacje sprzed tylu lat łatwiej zrozumieć reakcje na śmierć Marka. „Kochani to jest ten najgorszy dzień… Nasz Marek właśnie wypisał się z życia”. „ Już ten klub nie będzie taki sam. Mareczku Najukochańszy cierpliwie czekaj na nas. Wspólnie stworzymy nowy Nieznany Świat”. „Można odejść na zawsze, by stale być blisko w naszych sercach”.

Znaliśmy się wiele lat. Ostatni raz widzieliśmy się w styczniu tego roku. Dlatego nie chcę pisać „żegnaj Marku”, wolę napisać „do zobaczenia”.

Barbara Janiszewska   

Artykuł Marek Rymuszko pochodzi z serwisu Stowarzyszenie Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej.

Kiedy otworzyłam teczkę „Sadowski Piotr” znalazłam w niej 6 stron zapisanych przez Niego na potrzeby „Leksykonu polskiego dziennikarstwa”  postanowiłam zamieścić fragmenty tego zapisu. Bowiem we wspomnieniach, nekrologach, podczas pożegnania na cmentarzu w Olsztynie mówiono, ile Piotr („nasz Piotruś”) zrobił dobrego pracując od 1968 roku w Polskim Radiu. „Sygnały Dnia”, „Cztery Pory Roku”, „Lato z Radiem” –  to wszystko jest wciąż obecne na antenie, a współtwórcą tych  programów był Piotr Sadowski. Natomiast we wspomnianym spisanym życiorysie (18 listopada 2009 roku) jest kilka fragmentów nieznanych, a jednak tak charakterystycznych dla Pana Piotra. Przeczytajmy kilka…

„Ur. 18 lipca 1943 roku w majątku… na Wileńszczyźnie (Uwaga: data urodzin podana zgodnie z zapisem metrykalnym; rzeczywista data urodzin – 18 czerwca 1943 roku).”

Do 1962 roku mieszkał w Olszynie, tam ukończył szkołę podstawową i uzyskał świadectwo dojrzałości. Absolwent Uniwersytetu Warszawskiego, na którym uzyskał tytuł magistra filologii angielskiej i  na którym  później ukończył Podyplomowe Studium Dziennikarskie.

Kto jeszcze pamięta „Popołudnie z Młodością” w I programie PR? To tam debiutował Piotr w lipcu 1968 roku.  Potem (od 15 września 1969 roku do 29 grudnia 2007 roku) był etatowym dziennikarzem radiowym. Po ponad 38 latach przeszedł na emeryturę, … ale nie w stan spoczynku.

„Warto wspomnieć o nocnej „Kartce z Kalendarza”, nadawanej  w radiowej jedynce po hymnie granym o 24.00”. Piotr Sadowski był jednym z pionierów wykorzystania w pracy redakcji informatyki.  To wtedy powstał codzienny internetowy Serwis Informacyjny.

Nie do przecenienia jest praca Pana Piotra nad powstaniem   bezcennej dokumentacji historii Polskiego Radia, leksykonu radiowców, zbioru fotografii, a także pamiątek radiowych związanych z audycjami (fotogramy, Księga Honorowa  z wpisami wielu sław).

„Należy wspomnieć, że w roku szkolnym 1970/1971, niezależnie od pracy etatowej w Polskim Radiu, red. Sadowski był etatowym nauczycielem języka angielskiego w XXXV Liceum Ogólnokształcącym im. Bolesława Prusa na Saskiej Kępie”.

W latach 1972-1977 był prezesem Dyskusyjnego Klubu Filmowego Polskiego Radia i Telewizji. „Właśnie ten Klub był pierwszym kinem w Polsce, które zaprezentowało swoim członkom film „Most na rzece Kwai” (ze względu na wymowę ideologiczną i polityczną obraz nie był wyświetlany w PRL, ale bardzo popularną melodię z tego filmu można było często słyszeć pod koniec lat 50. na antenie Polskiego Radia”.

Taki był Redaktor Piotr Sadowski. Także „nasz Piotr”. Był z nami od 1976 roku do końca. A liczba „18” towarzyszyła Mu też do końca.

Barbara Janiszewska

Artykuł Piotr Sadowski pochodzi z serwisu Stowarzyszenie Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej.

Krzysiek współpracował z wieloma redakcjami, m.in. „Walki Młodych” i „Radaru”. Od kwietnia  1968 roku był już związany jako reporter i fotoreporter z redakcją „itd.

To właśnie Krzysztof fotografował 8 marca 1968 roku strajk studentów Uniwersytetu Warszawskiego i „pomoc” klasy robotniczej w jego pacyfikowaniu. Przez wiele lat te zdjęcia nie mogły ujrzeć światła dziennego.

Był „dzieckiem” – utalentowanym – kultowego tygodnika studenckiego „itd.”. To z tej redakcji poszli w świat mediów znakomici twórcy – dziennikarze, fotoreporterzy. Jeszcze gdzie niegdzie można ich spotkać! Niepotrzebne były im studia specjalistyczne – uczyli się pod okiem mistrzów i na własnych błędach. A potem uczyli innych, a przede wszystkim zawsze w swojej pracy byli rzetelni i obiektywni.

Przywoził zdjęcia z całego świata i z całej Polski,  publikowane w całej polskiej prasie, często nagradzane. Miał wiele wystaw w kraju i na świecie. W marcu 2018 roku w galerii „Test”  mogliśmy oglądać Krzysztofa Wojciewskiego  „Bez retuszu”. Na  jubileuszowej wystawie  pokazał zaledwie część  dorobku.

Zatrzymywał w kadrze pielgrzymki Jana Pawła II. Fotografował Polaków odznaczonych medalem „Sprawiedliwy wśród Narodów Świata”, z tych zdjęć powstał znakomity album.  Dokumentował plany filmowe („Quo vadis”, „Rewers”, „1920 Bitwa warszawska”). Zdjęcia z filmu Jerzego Hoffmana pokazał na wystawie na pl. Zamkowym w Warszawie.

Jakże trudno uprzytomnić sobie, że już nigdy Krzyś z bujną czupryną i szczerym uśmiechem nie zawoła: „jak się masz Baśko!”. Kto mi będzie doradzał w wyborze fotografii, nawet na tak smutne okoliczności, jak pogrzeb.

 Pożegnaliśmy  Go 6 czerwca br., w kościele św. Katarzyny na Służewie. Na zawsze Krzysio spoczął na cmentarzu w Białymstoku.  Śpij spokojnie!

Barbara Janiszewska

Fot. ZPAF

Artykuł Krzysztof Wojciewski pochodzi z serwisu Stowarzyszenie Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej.

Barbara Janiszewska

Artykuł Walentyna Mikołajczyk-Trzcińska pochodzi z serwisu Stowarzyszenie Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej.

8 lutego 2019 roku (też piątek) Bogdan Michalski skończył 88 lat. Urodził się w Łaniętach w powiecie kutnowskim. Syn nauczycielki języka polskiego i urzędnika samorządowego. Ojciec za działalność antyhitlerowską został zamordowany w obozie Mauthausen. Bogdan wówczas miał 10 lat.

A dziewięć lat później rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego , nie przypuszczając, że za następnych lat dwadzieścia zostanie na długie lata pracownikiem naukowym tej uczelni. W 1953 roku uzyskuje licencjat z prawa, a w latach 1956 – 1959 odbywa studia magisterskie zakończone dyplomem. Pracę zawodową (z nakazu pracy, tak wtedy było) rozpoczął w olsztyńskiej prokuraturze. Stopień doktora nauk prawnych uzyskał w roku 1963 na Wydziale Prawa Uniwersytetu Mikołaja Kopernika. Tytuł doktora habilitowanego nauk prawnych, z zakresu prawa autorskiego i prasowego dziesięć lat później na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego.  Praca habilitacyjna „Przedruk prasowy w świetle prawa” wydana została drukiem, jako pierwsza rozprawa z zakresu prawa autorskiego i prasowego we współczesnej Polsce, nagrodzona w konkursie Stowarzyszenia Autorów ZaiKS.

W październiku 1970 roku rozpoczyna się 35-letni okres pracy Bogdana Michalskiego, adiunkta, docenta, profesora nadzwyczajnego i profesora zwyczajnego w Studium Dziennikarskim Wydziału Nauk Społecznych UW (potem Instytut Dziennikarstwa Wydziału Dziennikarstwa i Nauk Politycznych). Pełnił różne funkcje. Wicedyrektora, dyrektora Instytutu Dziennikarstwa, kierownika Dziennego Studium Dziennikarstwa i Nauk Politycznych , dziekana wydziału i kierownika Zaocznego Studium Nauk Politycznych dla Dziennikarzy ( II stopnia).

Praca dydaktyczna Profesora na uniwersytecie to prowadzenie wykładów z zakresu prawa prasowego, prawa wydawniczego, prawa autorskiego i etyki oraz warsztatu dziennikarza i edytora, seminariów magisterskich, dyplomowych i specjalistycznych. Profesor wypromował kilkuset magistrów i 10 doktorów.
Prof. dr hab. Bogdan Michalski, nauczyciel akademicki, poświęcał wiele uwagi i czasu pracom legislacyjnym, kodyfikacyjnym, opracowywaniu projektów aktów normatywnych. Był członkiem Komisji Kodyfikacyjnej prawa prasowego przy ministrze sprawiedliwości, komisji sejmowej oraz członkiem komisji kodyfikacyjnej prawa autorskiego. W latach 80. był członkiem Komisji ds. opracowania przepisów o zawodzie dziennikarza oraz członkiem Rady Prasowej przy Prezesie Rady Ministrów. Brał udział w pracach szkoleniowych Stowarzyszenia Prawa Prasowego (którego był jednym z założycieli) oraz w pracach kodyfikacyjnych Ministerstwa Kultury i Sztuki. Był członkiem Komisji Senatu RP ds. Wydawniczych.

Opracował wiele projektów aktów normatywnych. Do ważniejszych zaliczyć należy: projekt prawa prasowego (1982), Układ Zbiorowy Pracy Dziennikarzy (1980), projekt ustawy o cenzurze (1980), uchwały Rady Ministrów w sprawie warunków pracy i wynagrodzenia dziennikarzy wraz z uzasadnieniem (1982), Prawa wydawniczego (1988/89), fragmentów ustawy o szkolnictwie wyższym (1990), ustawy Prawo autorskie (1992), nowelizacji prawa prasowego (1992) oraz autorski projekt nowego prawa prasowego (1997).

Przez wiele lat był biegłym sądowym w sprawach związanych z prawem prasowym. Wykonywał ekspertyzy i opracowania naukowe o charakterze praktycznym, dla organów wymiaru sprawiedliwości oraz innych instytucji, jak SA ZAIKS i Ośrodek Badań Prasoznawczych w Krakowie oraz dla Sejmowej Komisji Kultury i Środków Przekazu.

Profesor Bogdan Michalski był cenionym fachowcem w krajowych i zagranicznych instytucjach naukowych, stałym współpracownikiem Ośrodka Badań Prasoznawczych w Krakowie , Instytutu Ochrony Własności Intelektualnej UJ, Stowarzyszenia Autorów ZAiKS, którego był członkiem , konsultantem naukowym, ekspertem , a także przez czas jakiś radcą prawnym. Współpracował z Międzynarodową Organizacją Dziennikarzy i Międzynarodowym Stowarzyszeniem Prasoznawców (AIERI).

Przypominam bogaty dorobek Profesora, by uświadomić, jak wiele dobrego zrobił dla naszego środowiska, jak dużo Mu zawdzięczamy. Mogliśmy liczyć na Jego pomoc, gdy nękały nas dylematy prawne, kiedy zasiadaliśmy do dyskusji nad zmianami w prawie prasowym, czy stowarzyszeniowym statutem – Profesor zawsze był na podorędziu.

Żegnamy Profesora, pamiętając jak bogaty dorobek naukowy, po pięćdziesięciu latach pracy, pozostawił. Żegnamy Nauczyciela, Mentora, Przyjaciela, bo dla wielu byłych studentów był po prostu Przyjacielem.

Małżonce Profesora, Pani Prof. dr hab. Barbarze Kunickiej – Michalskiej w imieniu Stowarzyszenia Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej składam wyrazy współczucia.

Andrzej Maślankiewicz

Artykuł Bogdan Michalski pochodzi z serwisu Stowarzyszenie Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej.